Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Γιάννης Αδαμίδης

Σελίδες: [1]
1
Πολιτική - Κοινωνία / ΟΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΩ
« στις: Ιούνιος 16, 2009, 12:45:17 πμ »
Αν ο θεός γελάει κάθε φορά που οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, αν ο χρόνος έχει την τελευταία λέξη κάθε φορά που οι άνθρωποι ονειρεύονται κι αν η μοίρα παίζει τα δικά της παιχνίδια με τις ζωές μας, τότε κάποια τραγική ειρωνεία πρέπει να βρίσκεται πίσω από τις δολοφονίες δύο παιδιών με το ίδιο όνομα που έφυγαν από κοντά μας τόσο πρόωρα και τόσο άδικα. Δύο παιδιών που δεν θα αλλάξουν ποτέ την ιστορία αυτού του τόπου, γιατί δεν πρόλαβαν να ζήσουν, δεν τους άφησαν να ζήσουν.
 
Ο Άλεξ Μιχιασβίλι δεν χρειαζόταν δεύτερη ματιά για να καταλάβει κανείς ότι ξεχώριζε από όλα τα παιδιά της ηλικίας του. Το «Ρωσάκι» που εύκολα η κλειστή κοινωνία θα στιγμάτιζε και ακόμη πιο εύκολα όλο και αυξανόμενα ποσοστά λαού θα ζητούσαν σήμερα την απέλασή του, συγκέντρωνε πάνω του τόσες πολλές αρετές, τόσα χαρίσματα, που θα’ λεγε κανείς ότι δεν μεγάλωσε, γιατί δεν της άξιζε της ελληνικής κοινωνίας να μεγαλώσει μέσα σ’ αυτήν. Γιατί εμείς οι Έλληνες, μεγαλωμένοι στη μιζέρια, ερωτευμένοι με την μετριότητα, δεν μπορούσαμε να το δεχτούμε, δεν μπορούσαμε να το χωνέψουμε ότι ο Άλεξ σε παιδική ηλικία έκανε ό,τι δεν κάναμε εμείς μια ολόκληρη ζωή. Ήταν πολύ καλός για να τον αφήσουμε να υπάρχει, ένα πρότυπο ζωής που έπρεπε άμεσα να εξαφανιστεί.
Δεν έχει καν βρεθεί η σωρός του Άλεξ, γιατί ο Άλεξ δεν έπρεπε όχι απλά να ζήσει, δεν έπρεπε καν να έχει υπάρξει, δεν έπρεπε να βρίσκεται ούτε η παραμικρή απόδειξη ότι έστω για λίγο έζησε. Πρέπει μάλιστα να καταστραφεί ακόμα και το βίντεο που τον απεικόνιζε έξω από τον φούρνο του χωρίου να ξεναγεί με τόση ζωντάνια, καθώς και το βίντεο που τον απεικόνιζε να παίζει στο πιάνο τόσο αρμονικά που θύμιζε σολίστα, ένα κλασικό κομμάτι που εγώ που έχω τα τριπλά του χρόνια ούτε καν ξέρω ποιος το’ γραψε.
 Αν στην αρχαιότητα πετούσαν τους ανάπηρους στον Καιάδα, στη σύγχρονη κοινωνία τους μεν ανάπηρους τους έχουμε στο περιθώριο να αργοπεθαίνουν, ενώ τις αξίες τις εξαφανίζουμε πολύ πιο άμεσα. Γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε κάποιος να ξεχωρίζει. Κι αν δεν μπορέσουμε να τον τραβήξουμε κάτω στον πάτο που βρισκόμαστε, γιατί είναι ήδη πολύ ψηλότερα από εμάς, κάνουμε τα πάντα για να τον εξαφανίσουμε. Κι έτσι, ένα απόγευμα, ο Άλεξ ξαφνικά εξαφανίζεται.
 Ακούστηκαν τα πάντα για εκείνο το έγκλημα. Δεν είναι «η κλειστή κοινωνία της Βέροιας», δεν είναι οι παιδικές συμμορίες, οι παιδεραστές και τα κυκλώματα, είμαστε όλοι εμείς που σκοτώσαμε τον Άλεξ, που δεν μιλήσαμε ποτέ σε μια τραγωδία χωρίς ύβρη, σε ένα δράμα δίχως κάθαρση. Δεν θέλαμε ποτέ να υπάρξει ο Άλεξ, γιατί ποτέ δεν ήμασταν έτοιμοι να τον δεχτούμε.

Σάββατο βράδυ Δεκεμβρίου, με έναν πυροβολισμό στην Πλατεία Εξαρχείων πέφτει νεκρός ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, επιστρέφοντας από μια γιορτή που κατέληξε στον θάνατο. Για να είμαστε ακριβείς, επρόκειτο για την σφαίρα ενός μπάτσου που έχασε τον δρόμο της κι έπεσε πάνω σε μια αποκλίνουσα κοινωνική συμπεριφορά. Έτσι άλλωστε είπε ο με συγκλίνουσα κοινωνική συμπεριφορά Αλέξης, αυτή θα είναι και η απόφαση του δικαστηρίου. Ο Αλέξανδρος έκανε το λάθος να πάει σ’ ένα πάρτυ περνώντας τυχαία από μία πλατεία που κάποιοι τρελοί ονειρεύονται ακόμα και ζουν ελεύθερα. Το λάθος αυτό πληρώνεται μόνο με αίμα.
 Η εξουσία, για μια ακόμη φορά, έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο, η πολιτεία έκανε το καθήκον της και οι praetores urbani απέδειξαν ότι δεν θα ανεχθούν άλλους Αλέξανδρους. Και η Πλατεία στην οποία ονειρευόμασταν μετά τα βράδια μας στον Κάβουρα πρέπει να κλείσει, να γκρεμιστεί, όπως ακριβώς έκλεισε και ο Κάβουρας. Και τα όνειρά μας πρέπει να δολοφονηθούν τόσο στυγνά όσο στυγνά δολοφονήθηκε και ο Αλέξανδρος.
Ταραχές, διαδηλώσεις, αυτοκίνητα αστυνομικών να αναποδογυρίζονται, τράπεζες να καίγονται με λιγότερο φρικτό τρόπο από αυτόν που καίνε τους μικροφειλέτες τους, βιτρίνες πολυκαταστημάτων να σπάνε. Παιδιά στους δρόμους που δεν ανέχθηκαν μια κοινωνία που δολοφονεί καθημερινά κάθε όνειρο για ζωή, να δολοφονεί τόσο απροκάλυπτα και ένα αθώο παιδί. Ευτυχώς που μέσα στις ταραχές διεσώθη το δέντρο του Κακλαμάνη, για να μπορέσει ο τελευταίος μέσα στο νέο χρόνο να κόψει όσα πεύκα απέμειναν στην Αθήνα. Οι δε αντιδράσεις με αφορμή την απροκάλυπτη δολοφονία του Αλέξανδρου και αιτίες τις καθημερινές απροκάλυπτες δολοφονίες κάθε προσπάθειας για ζωή δεν κράτησαν παρά ένα μήνα και ο Αλέξανδρος, που συμβόλιζε την αθωότητα της νεαρής ηλικίας που δολοφονείται στυγνά από έναν μπάτσο, μετά από ένα μήνα ξεχάστηκε.

Οι Αλέξανδροι που ξέρω είναι πια νεκροί. Τα αφιερώματα στον Άλεξ σταμάτησαν. Οι διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου κόπασαν κι έμεινε μόνο η απαίσια εκείνη εικόνα με τα προστατευτικά σίδερα μπροστά στα τζάμια τραπεζών και καταστημάτων στο κέντρο της Αθήνας, για να μας θυμίζει ότι κάποτε -ναι- και εμείς αντιδράσαμε για τον Αλέξανδρο και για τα όνειρά μας που σκοτώνονται έτσι απροκάλυπτα. Κατά τα λοιπά, συνεχίζουμε όλοι να ζούμε στη μιζέρια της καθημερινότητάς μας, αυξάνοντας μέρα με τη μέρα τη μοιρολατρία μας. Άλλωστε, ο Μεγαλέξανδρος ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Έλληνας όλων των εποχών. Τι ανάγκη έχουμε τους άλλους Αλέξανδρους;

Ο θεός γελούσε τον Δεκέμβρη, ξέροντας πόσο λίγο θα κρατούσαν οι διαδηλώσεις, τα όποια δάκρυα για τον Άλεξ στέγνωσαν, ο χρόνος έβγαλε από πάνω μας καθετί που θυμίζει τους Αλέξανδρους που έφυγαν, και η μοίρα συνεχίζει να παίζει καθημερινά τα δικά της παιχνίδια, σκοτώνοντας ακάθεκτη κάθε μας όνειρο. Κι όμως… Τη στιγμή που ο χρόνος έκανε τα πάντα για να ξεθωριάσει τους Αλέξανδρους σε έναν λαό που δεν φημίζεται για την μνήμη του, τη στιγμή που η μοίρα δολοφονεί καθημερινά κάθε μας όνειρο και την ίδια στιγμή που ο θεός, άριστος μαέστρος, αφήνει τα πράγματα να ρέουν στην κατεύθυνση που αυτός επιθυμεί, γιατί μέσα στις καρδιές μας συνεχίζουν να υπάρχουν ανεξίτηλα και οι δύο Αλέξανδροι; Ίσως γιατί ό,τι χαράζεται βαθιά μέσα στην ψυχή και τη μνήμη μας δεν ξεθωριάζει, μένει για πάντα μέσα μας, ίσως γιατί η μοίρα που συνωμοτεί με τον χρόνο, δεν μπορεί τελικά να διώξει από μέσα μας τους Αλέξανδρους.

Οι Αλέξανδροι που ξέρω δεν είναι πια νεκροί. Όλα όσα φαίνονταν ότι θα άλλαζαν την πορεία αυτού του τόπου προς το καλύτερο δεν εξαφανίστηκαν. Τον Άλεξ δεν θα τον βρούμε στα θεμέλια της οικοδομής που έψαχναν εκείνο το Σάββατο με τη μητέρα του δίπλα να παρακολουθεί με αναφιλητά και την αλήθεια για την σφαίρα που σκότωσε τον Αλέξανδρο δεν θα την βρούμε στις απανωτές νεκροτομές στο άψυχο σώμα του. Γιατί οι Αλέξανδροί μας με την σύντομη διακριτική παρουσία τους και την αλήθεια που χωρίς τυμπανοκρουσίες μετέφεραν είναι βιώμά μας, κομμάτι δικό μας. Και θα είναι πάντα μέσα μας, γιατί τα συναισθήματα δεν πνίγονται, τα κομμάτια μας δεν διαγράφονται, τα βιώματά μας δεν σκοτώνονται. Ό,τι έχει χαραχτεί στην ψυχή και τη μνήμη μας κανείς δεν μπορεί να το σβήσει και ποτέ δεν ξεχνίεται γιατί το κουβαλάμε.
 Η σωρός του Άλεξ δεν βρέθηκε, γιατί ο Άλεξ ζει μέσα μας. Η σφαίρα που πήρε σε μια στιγμή τη ζωή του Αλέξανδρου στην Πλατεία Ελευθερίας χτύπησε αυτόματα και την καρδιά τη δική μας. Κι είναι και η δική μας καρδιά ματωμένη, με μια πληγή που δεν θεραπεύεται από τον χρόνο. Ό,τι έχουμε μέσα μας με κανένα μέσο καταστολής δεν πεθαίνει. Αυτό που πνέει τα λοίσθια είναι το ψέμα με το οποίο μεγάλωσε η ελληνική κοινωνία, αυτή που αργοπεθαίνει καθημερινά είναι η ψευδαίσθηση ότι θα ζούμε για πάντα με τη μετριότητα και τη μικροψυχία.
Πίσω από τις λέξεις, πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων, πίσω από τις δολοφονίες, βρίσκεται μια εικόνα που γίνεται συναίσθημα, ένα συναίσθημα που χαράζει την ψυχή μας, μια αλήθεια που γίνεται βίωμα. Και αρκεί μια στιγμή για να αλλάξει τη ζωή μας. Και οι ζωές που έφυγαν είναι εδώ, μέσα μας, για πάντα εδώ. Γιατί ό,τι χαράζει την ψυχή μας μένει εκεί για πάντα. Και οι Αλέξανδροι που ξέρω με την αλήθεια που μετέφεραν είναι μέσα εκεί.

2
Είναι κάτι που ήθελα εδώ και πολύ καιρό να γράψω, αλλά το κάνω σήμερα, επειδή μου δόθηκε αφορμή από post τρίτου χρήστη, άσχετο με την θεματική ενότητα στην οποία στάλθηκε.

Είναι δεδομένο ότι κατά καιρούς παρατηρούνται ακρότητες από αρκετούς χρήστες και συγκρούσεις στο forum με προσωπικές επιθέσεις και ύβρεις που παρά τον αρχικό χαβαλέ που προκαλούν, φτάνουν στο σημείο να μειώνουν κατά πολύ το κύρος του forum και στο τέλος κουράζουν ή ακόμα και αηδιάζουν, προκαλώντας την αγανάκτηση αρκετών αναγνωστών.

Οι συγκρούσεις βέβαια αυτές είναι ως ένα βαθμό αναμενόμενες, γιατί είναι στην ίδια την φύση των ανθρώπων, πολλώ δε μάλλον τη στιγμή που έχουν το μικρότερο δυνατό κόστος, δεδομένου ότι οι χρήστες κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα. Έτσι, μπορούν να «ξεκατινίαζονται» μεταξύ τους στο διαδίκτυο και μόλις κλείσουν το pc να επιστρέψουν, έχοντας ήδη εκτονωθεί, στην κοινωνικά αποδεκτή ανθρώπινη συμπεριφορά.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι στο forum αυτό κυριαρχεί η ελευθερία λόγου και έκφρασης, τα δε post δεν λογοκρίνονται παρά μόνο εκ των υστέρων και για πολύ σοβαρό λόγο, με δεδομένο επίσης ότι πολλοί έχουν υποδυθεί για τους δικούς τους λόγους κατά το παρελθόν ή και το παρόν ακόμα πρόσωπα διαφορετικά από αυτά που πραγματικά είναι και με δεδομένο τέλος ότι πολλοί παρεκτράπησαν σε διάφορες συζητήσεις για σημαντικούς ή ανούσιους λόγους, θα ήταν ίσως άδικο μόνο ελάχιστοι να έχουν αποκλειστεί.
 
Δεν είναι ο periplanwmenos ο μόνος χρήστης αυτού του forum ο οποίος έγινε ban για λόγους που δεν θα ήταν σκόπιμο μετά από τόσο καιρό να εξετάσουμε, είναι όμως ένας από τους ελάχιστους στα λίγα αυτά χρόνια λειτουργίας του forum.

Σήμερα το forum, αλλά και το ίδιο το site, άλλαξε εμφάνιση και μορφή, μπαίνοντας σε νέα εποχή, όπως εμφάνιση και μορφή αλλάζουμε κι εμείς. Μεγαλώνουμε, μαθαίνοντας καθημερινά περισσότερα πράγματα από τη ζωή, διδασκόμενοι από τα λάθη μας αν κι ενίοτε… κάνουμε πάλι τα ίδια. Όμως έτσι είναι οι άνθρωποι.

Ακρότητες γίναν πολλές και από παντού, κανείς δεν το αρνείται, και πράγματα για τα οποία όσοι τα δημιούργησαν, σήμερα έχουν μετανιώσει. Δεν υπάρχει λόγος να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να δούμε πού έφταιξε ο periplanwmenos, γιατί αν το κάναμε, θα βλέπαμε ότι ξεκίνησε να γράφει έχοντας τις καλύτερες των προθέσεων. Καλό θα ήταν λοιπόν πέρα από υποκειμενικά στοιχεία, να σταθούμε στο ένα και μόνο αντικειμενικό. Ότι μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε. Αλλάζουμε και διαφέρουμε.

Ενόψει όλων των παραπάνω θα πρότεινα να αρθεί το ban στον χρήστη periplanwmeno, όπως και σε κάθε άλλον από τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού χρήστες που έγιναν ban, γιατί όσο είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων οι συγκρούσεις, άλλο τόσο είναι χαρακτηριστικό των καλλιεργημένων ανθρώπων η έλλειψη διακρίσεων και αποκλεισμών.

Περιμένοντας μια απάντηση από τους διαχειριστές του forum σε ένα αίτημα νομίζω λογικό, σίγουρα όμως ανθρώπινο,
Φιλικά πάντα,
Γιάννης Αδαμίδης

ΥΓ: Δεν είναι «φίλος μου» ο periplanwmenos όπως γράφτηκε στο post από το οποίο πήρα αφορμή να ζητήσω την άρση της απαγόρευσης εισόδου όσων χρηστών έγιναν ban, ωστόσο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι, σε αντίθεση με άλλους που δεν θα μπορούσαν, γιατί η ανθρώπινη φύση, πέραν όλων των άλλων, είναι και επιλεκτική. Επιλέγει ανάμεσα από χαρακτήρες που ξεδιπλώνουν ελεύθερα και χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις την προσωπικότητά τους.

3
Πολεμικό Ναυτικό / ΩΡΑ ΣΗΜΑΙΑΣ, ΜΕΡΑ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
« στις: Δεκέμβριος 07, 2006, 10:54:19 μμ »
ΩΡΑ ΣΗΜΑΙΑΣ, ΜΕΡΑ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Στις 6 Δεκεμβρίου είναι η μέρα γιορτής του Ναυτικού μας. Και συνήθως, μέρες αφιερωμένες σ’ αυτούς, έχουν οι κοινωνικές ομάδες που καταπιέζονται, ενώ ταυτόχρονα γιορτάζουμε καθετί που αγαπάμε.
Η αγάπη για τη θάλασσα είναι μια εντελώς ιδιόμορφη αγάπη. Η αγάπη για τη θάλασσα είναι αυτή που σε σκοτώνει, μα και ταυτόχρονα είναι αυτή που σε κρατάει ζωντανό. Το’ χουμε βιώσει όλοι εμείς που καταγόμαστε από ναυτική οικογένεια. Απέναντι στη θάλασσα είσαι μόνος, ανυπεράσπιστος. Κι όμως, αυτή η μοναξιά είναι που σε κάνει να ηρεμείς. Η ίδια μοναξιά είναι που σε κάνει να κινδυνεύεις.. Ατενίζοντας ένα ουσιαστικά μονότονο τοπίο, μας έρχονται  στο νου σου ένα- ένα όσα ζήσαμε, περνά μπροστά μας ολόκληρη η ζωή σαν ένα φιλμ. Κοιτάς τη θάλασσα και μετράς τη ζωή σου, τα σωστά και τα λάθη σου, στιγμή προς στιγμή. Αυτές οι τεράστιες αντιθέσεις είναι που μας κάνουν να αγαπάμε τη θάλασσα. Και δεν είναι τυχαίο ότι η θάλασσα είναι γένους θηλυκού.
 Τη θάλασσα δε, την χρησιμοποιούμε και σε άλλες στιγμές της ζωής μας στη στεριά, όταν λέμε ότι τα’ χουμε κάνει θάλασσα ή όταν παρατηρούμε ότι πολλοί παίκτες της αγαπημένης μας ομάδας κινούνται σαν αργοκίνητες μαούνες. Το Ναυτικό έχει μάλιστα βγάλει πολλούς λογοτέχνες και ποιητές κι ήταν η θάλασσα πηγή έμπνευσής τους.
Τα πλοία μας αποτελούσαν πάντοτε φορείς ελευθερίας, ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια της τουρκοκρατίας. Μέσω αυτών διεξάγονταν από την αρχαιότητα ακόμα, οι πιο σημαντικές εμπορικές πράξεις, μέσω αυτών διακινούνταν τα σημαντικότερα προϊόντα και αγαθά, αλλά και κάτι ακόμα πιο αξιοσημείωτο: Μέσω των πλοίων έρχονταν σε επαφή άνθρωποι διαφορετικών πολιτισμών και νοοτροπιών, μέσω των πλοίων γινόταν ζύμωμα ιδεών και απόψεων, γνωριμία με άλλους λαούς και άλλα κράτη. Από τη θάλασσα είναι που ξεχείλισε η φλόγα της επανάστασης.
Τα πλοία όμως αποτελούσαν και το καταφύγιο των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, όσων είχαν αφήσει πολλαπλές υποχρεώσεις πίσω τους και είχαν ανάγκη για δουλειά και χρήματα. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που από τα 15 χρόνια τους ακόμα αναγκάστηκαν να μπουν σε καράβι ως ναυτόπαιδα. Και η ζωή στο πλοίο είναι απίστευτα δύσκολη, μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα, δίπλα σε ανθρώπους που κι αν ακόμα τους αντιπαθείς είσαι υποχρεωμένος να τους βλέπεις συνεχώς, ζώντας σε περιβάλλον αρκετά βρώμικο και όντας -πάνω απ’ όλα- διαρκώς εκτεθειμένος στις ορέξεις του Αίολου και της θάλασσας. Και η μέρα αυτή, μέρα Ναυτικού έχει κάτι από το άρωμα των ανθρώπων αυτών, στους οποίους και είναι αφιερωμένη.

Το Πολεμικό μας Ναυτικό έχει ως κύριο στόχο την άμυνα της πατρίδας. Πυραυλάκατοι και φρεγάτες, κανονιοφόρα, πλοία γενικής υποστήριξης και αρματαγωγά, υποβρύχια και ναρκαλιευτικά είναι στη διάθεση του ελληνικού στρατού για οτιδήποτε συμβεί. Και η άμυνα της πατρίδας δεν είναι απλώς μια θεωρητική έννοια, αλλά έχει και κόστος. Θυμίζω απλώς τον φόρο αίματος στα Ίμια, αλλά και την αποπομπή τότε ενός αργηχού ΓΕΕΘΑ που ήταν πολύ δίκαιος και ό,τι ακολούθησε της αποπομπής του (συνεντεύξεις, έκδοση βιβλίου) κατέστρεψε την εικόνα του.
 Αλλά και εν καιρώ ειρήνης το Π.Ν. έχει βοηθήσει σε πολλές στιγμές. Δεν ήταν λίγες οι φορές που σε ναυάγια ιστιοφόρων βρέθηκε κοντά ένα πολεμικό πλοίο να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες σε όσους κινδύνεψαν και να τους μεταφέρει στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Το Πολεμικό Ναυτικό ήταν στο Λίβανο, το Πολεμικό Ναυτικό είναι όπου το χρειάζεται η πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πρόσωπα των Καραβάδων που συνάντησα κατά τη θητεία μου στο Π.Ν., όσων πέρασαν αρκετά χρόνια της ζωής τους σε πλοία. Στο πρόσωπό τους είναι χαραγμένες όχι ρυτίδες, αλλά βάσανα και στεναχώριες, όμως το βλέμμα τους παραμένει περήφανο. Τους κάνεις 10 χρόνια μεγαλύτερους απ’ όσο πραγματικά είναι, όλους εκτός από έναν…
Δεν αγνοεί κανείς και σε καμία περίπτωση την προσφορά και των άλλων Σωμάτων των ενόπλων δυνάμεων, αλλά είπαμε: Σήμερα είναι μέρα Ναυτικού.
Το Πολεμικό μας Ναυτικό διέπεται -με ελάχιστες εξαιρέσεις- από μια φιλοσοφία απόλυτα δημοκρατική. Το να ποντάρεις στο φιλότιμο και την καλή διάθεση αυτού που είναι κατώτερός σου δεν είναι για το Π.Ν. ένδειξη αδυναμίας -όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν-, αλλά ένδειξη σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα πολύ περισσότερο από ένα ποινολόγιο. Μέσα στο καράβι σημασία δεν έχουν οι βαθμοί. Οι κίνδυνοι είναι κοινοί και επομένως είναι όλοι ίσοι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ χαμηλόβαθμα στελέχη του Π.Ν., ακόμα και ΕΠ.ΟΠ, που βοηθούσαν εμάς τους Ναύτες στους καθαρισμούς, χωρίς κανείς να τους το ζητήσει και παρά τα δυσμενή σχόλια των ανωτέρων τους στο ΚΕ.ΠΑΛ. Αυτή τη φιλοσοφία καλείται σήμερα να εδραιώσει στο σύνολο του Π.Ν., τόσο ο ΑΓΕΝ, όσο και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ που τυγχάνει να είναι Ναύαρχος. Και αυτή είναι η μεγάλη τους πρόκληση: Η φιλελευθεροποίηση του συνόλου του Πολεμικού Ναυτικού και η συμβολή τους στη φιλελευθεροποίηση του συνόλου των Ενόπλων Δυνάμεων. Και μια τέτοια φιλελευθεροποίηση δεν γίνεται μόνο με παρατηρήσεις και συστάσεις, αλλά και με θυσίες, με αποπομπή όσων δεν τιμούν με την παρουσία τους το Σώμα. Κι είναι όλα αυτά που επιβάλλεται να σκεφτούν μια τέτοια μέρα, μέρα Ναυτικού.
Μια τέτοια μέρα, όλοι εμείς που αγαπήσαμε το Ναυτικό, δεν την γιορτάζουμε με δεξιώσεις στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, περιμένοντας μάταια τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αφιχθεί, πηγαίνοντας μάλιστα δύο ολόκληρες ώρες πίσω το πρόγραμμα του εορτασμού. Μια τέτοια μέρα δεν ασχολούμαστε με όσους για να χαρούν την αργία, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να έχουμε εμείς βάρδια. Στις 6 Δεκεμβρίου κάθε χρονιάς, στην Ώρα Σημαίας, σκεφτόμαστε όλους εκείνους τους ανθρώπους του Ναυτικού, εμπορικού και πολεμικού, που θυσίασαν τη ζωή τους και τα νιάτα τους στη θάλασσα και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εξασφαλίσουν στους οικείους τους μια πιο άνετη ζωή και για να κρατήσουν τη σημαία μας ψηλά. Ό,τι μπορούσαν.. Μια τέτοια μέρα όλοι εμείς που αγαπάμε το Ναυτικό, την γιορτάζουμε στον φυσικό μας χώρο, πλάι στη θάλασσα. «Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές σου δείχνουνε το χθες, θες δεν θες».



(Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σε όσους είδαν τον εαυτό τους πίσω από τις λέξεις του.)

4
ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΝΑΥΤΕΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΤΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ
Προσπαθήστε στον πολιτικό σας σάκο να έχετε το λιγότερο δυνατό βάρος. Σκεφτείτε ότι το λουκάνικο που θα πάρετε απ’ τον ιματισμό θα έχει μέσα: δύο πλήρεις στολές Ναύτη χειμερινές (που αποτελούνται από μπελαμάνα- παντελόνι- φανέλες Ναύτη και τα συναφή), πιθανότατα και μία καλοκαιρινή στολή, δύο αλλαξιές από ρούχα αγγαρείας (πουκάμισο και παντελόνι), δύο κουβέρτες μάλλινες, ένα πουλόβερ, έναν επενδύτη (κάτι σαν καμπαρτίνα), δεύτερο ζευγάρι αρβύλες και ένα ακόμη ζευγάρι μποτάκια που δεν θα σας χρειαστούν ποτέ, σύνολο 30 περίπου κιλά. Επιπλέον θα σας δώσουν και μία τηλεόραση (ονομάζεται έτσι το βαλιτσάκι αυτό λόγω σχήματος) όπου θα βάλετε μέσα τα πολιτικά σας ρούχα. Η τηλεόραση θα σας είναι πολύ χρήσιμη στη Μονάδα όπου θα υπηρετήσετε, γιατί είναι μικρή και βολική στη μεταφορά. Μέσα θα μπορείτε να βάζετε τα βρώμικα και ό,τι άλλο χρειάζεται να πηγαινοφέρνετε όταν είστε εξοδούχοι. Άρα, θα πρέπει να σέρνετε μαζί σας όλη μέρα στο ΚΕ.ΚΑΤ και την επομένη απ’ το λιμάνι του Πόρου μέχρι το στρατόπεδο, το απίστευτα βαρύ λουκάνικο, την τηλεόραση και τον πολιτικό σας σάκο.
 Για τους λόγους αυτούς, φροντίστε να πάρετε μαζί σας:
- Οπωσδήποτε το χαρτί κατάταξης που θα το’ χετε ανά χείρας, επικυρωμένη (από τα ΚΕΠ) φωτοτυπία του απολυτήριου Λυκείου καθώς και επικυρωμένη φωτοτυπία οποιουδήποτε τίτλου σπουδών διαθέτετε. Τέλος επικυρωμένη (από δικηγόρο) φωτοτυπία οποιουδήποτε ξενόγλωσσου διπλώματος έχετε και πιστοποίηση γνώσεων χειρισμού Η/Υ, εφόσον υπάρχει. Σε καμία περίπτωση μην δηλώσετε ότι έχετε άδεια οδήγησης.
- Γύρω στα 10 εσώρουχα. Την Κυριακή του επισκεπτηρίου, μπορείτε να επιστρέψετε στους δικούς σας τα βρώμικα και να τους ζητήσετε να σας φέρουν καθαρά. Αν οι οικείοι σας είναι μακριά, πάρτε 15 εσώρουχα.
- Γύρω στα 3-5 ζευγάρια κάλτσες, με χρώμα μπλε σκούρο. Κάλτσες θα σας δώσουν και στον ιματισμό, γύρω στα 4 ζευγάρια, όπως και εσώρουχα, αλλά ειδικά στα εσώρουχα μην βασιστείτε πάνω τους.
-Καλό είναι να πάρετε μαζί σας και μερικά ζευγάρια άσπρες φανέλες με μανίκια και το παντελόνι μιας φόρμας αντί πιτζάμας.
- Μωρομάντιλα για τα χέρια. Άκρως απαραίτητα και πρακτικά, καθώς όπου πηγαίνουμε στην προπαίδευση, πηγαίνουμε ανά τριάδες και έτσι πολλές φορές θα βρεθείτε μετά το τέλος των ασκήσεων ή των αγγαρειών μπροστά στο φαγητό σας, χωρίς να έχετε την ευχέρεια να πλύνετε τα χέρια σας. Απαραίτητα σας είναι επίσης ένα σαπούνι και ένα σαμπουάν.
- Μία πετσέτα το πολύ, καθώς σας δίνουν στον ιματισμό πετσέτες.
- Χρήματα θα σας χρειαστούν γύρω στα 50 ευρώ, όχι παραπάνω, καθώς ο καφές έχει γύρω στα 0,40€, το μικρό εμφιαλωμένο 0,25€, τα αναψυκτικά 0,50€, η τυρόπιτα και η ζαμπονοτυρόπιτα 0,60-0,80€, το κρουασάν 0,30€ και το τοστ 1,10€. Μόνο τα τσιγάρα έχουν τις τιμές που έχουν και έξω. Φροντίστε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων σας να αποτελείτε από κέρματα, καθώς για καφέ υπάρχει μηχάνημα, το οποίο παρεπιπτόντως φτιάχνει πολύ ωραίες σοκολάτες.
- 2 αναπτήρες. Ο Πόρος δεν πωλούσε αναπτήρες, όταν παρουσιαστήκαμε εμείς, σε αντίθεση με το θρυλικό ΚΕ.ΠΑΛ που εδώ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ του Πόρου. (Εύγε, κύριε διοικητά, ποτέ να μην πεθάνεις!)
-Χαρτομάντιλα και απ’ το φαρμακείο καθίσματα τουαλέτας μιας και τόσο στο ΚΕ.ΠΑΛ όσο και στον Πόρο οι τουαλέτες δεν είναι τούρκικες, και μαντιλάκια ΝΤΕΤΟΛ. Τα τελευταία σκοτώνουν τα εναπομείναντα μικρόβια στις τουαλέτες (αν και στον Πόρο οι τουαλέτες είναι πολύ καθαρές, ίσως οι καθαρότερες από κάθε άλλο στρατόπεδο. Για τις τουαλέτες του Παλάσκα, ας μην μιλήσω καλύτερα..). Καλό είναι να πάρετε μαζί σας και μία δεκάδα χειρουργικά γάντια. Έχει ο Πόρος, αλλά ποτέ δεν ξέρεις…
-Πάτους για τις αρβύλες, κατά προτίμηση αυτοκόλλητους και κατά προτίμηση δύο. Πολλοί βάζουν και διπλό ζευγάρι κάλτσες. Οι αρβύλες πονάνε απίστευτα μέχρι να ανοίξουν. Μόλις ανοίξουν, θα σας πονάνε υποφερτά, πάντως θα σας πονάνε για πάντα.
- Όχι παντόφλες. Είναι αρκετά καλές αυτές που δίνει το Π.Ν., αρκεί να ξέρετε το νούμερό σας.
- Όχι νυχοκόπτη, όχι φακό, όχι mp3, όχι απορρυπαντικό και υγρό για τα πιάτα. Τα κρατάνε στην κατάταξη. Φάρμακα μπορείτε να πάρετε μαζί σας μόνο αν έχετε συνταγή γιατρού. Ασπιρίνες και DEPON, φροντίστε να τα έχετε πάνω σας, γιατί αλλιώς σας τα κρατάνε. Για κινητό και φορτιστή, κάνουν συνήθως τα στραβά μάτια, όμως με βάση τις τελευταίες εξελίξεις της επικαιρότητας με τα βίντεο δεν θα το συνιστούσα.
- Όχι σεντόνια, γιατί σας δίνουν στον Πόρο, ούτε σλήπινγκ-μπανγκ ούτε κουβέρτες. Κι αν ακόμα έχετε δικά σας ίσως ο θαλαμοφύλακας να μην σας επιτρέψει να τα χρησιμοποιήσετε. Οι κουβέρτες του Π.Ν. πάντως είναι πολύ ζεστές.
- Όχι βιβλία- εφημερίδες. Αφενός γιατί βιβλιοθήκη έχει ο Πόρος, μικρή αλλά πολύ καλή, καθώς και όλες τις εφημερίδες (καθημερινές- αθλητικές- κυριακάτικες) και αφετέρου γιατί έχουν πολύ βάρος.


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ.
Οι δύο πρώτες μέρες θα είναι για όλους σας εφιαλτικές. Μετά όμως φτιάχνουν τα πράγματα κατά πολύ.
Την πρώτη μέρα θα χωριστείτε σε ομάδες των τριάντα ατόμων η καθεμία που θα φέρουν αύξοντα αριθμό ανάλογα με την ώρα προσέλευσής σας. Έτσι, αν σας ρωτήσουν μέσα στο ΚΕ.ΠΑΛ τι ομάδα είστε, μην πείτε «Ολυμπιακός», αλλά τον αριθμό που θα δώσουν στην ομάδα σας (π.χ: δώδεκα). Θα χρειαστεί να επισκεφτείτε οφθαλμίατρο, οδοντίατρο, παθολόγο (όπου και θα αντικρύσετε γυμνή την αλήθεια), τον ιματισμό και την μηχανογράφηση και ίσως κάποιες άλλες υπηρεσίες που μου διαφεύγουν. Η σειρά επίσκεψης θα είναι τυχαία ανάλογα με το πού υπάρχει λιγότερη ουρά. Μιλάμε για απίστευτες ώρες ορθοστασίας, άνευ λόγου και αιτίας. Θα γίνει πάντως και ένα μικρό διάλειμμα για φαγητό.
Στον ιματισμό θα ζητήσετε αρβύλες ένα νούμερο μεγαλύτερο από αυτό των αθλητικών σας παπουτσιών. Προσπαθήστε -όσο είναι δυνατόν- να δοκιμάσετε όλα σας τα ρούχα να δείτε αν σας κάνουν, κυρίως όμως τη στολή του Ναύτη (φανέλα, παντελόνι, μπελαμάνα). Το παντελόνι αγγαρείας κοιτάξτε να είναι λίγο πιο φαρδύ, να μην σας έρχεται ίσα- ίσα, γιατί είναι τόσο καλής ποιότητας που γρήγορα θα σκίσει.
Ως προς το κεφάλαιο παθολόγος, η όλη διαδικασία δεν πρόκειται να κρατήσει πάνω από ένα τέταρτο. Μοναδική έννοια του γιατρού είναι να δει αν πάσχετε από κάποια ασθένεια μόνιμη ή προσωρινή, (π.χ. στην περίπτωση που περάσατε πρόσφατα κάποιο χειρουργείο) που θα σας εμποδίζει να εκτελέσετε τις σωματικές ασκήσεις που επιτάσσει η θητεία σας. Ο γιατρός θα εξετάσει ιδίως αν έχετε πλατυποδία, άσθμα, δερματολογικές παθήσεις, δυσκολία στην αναπνοή σας, καρδιακά προβλήματα, αν είστε υπέρβαροι κλπ. Γι’ αυτό και ελάχιστα θα ασχοληθεί με τα γεννητικά σας όργανα. Για όσους απ’ τους συναδέλφους Ναύτες έχουν κάνει πρωταθλητισμό, αυτή θα είναι μια συνηθισμένη και μονότονη διαδικασία. Οι υπόλοιποι πάντως θα νιώσετε για μια στιγμή αμήχανα, θα νιώσετε δηλαδή ότι την έχετε μικρότερη απ’ όλους. Μην ανησυχείτε όμως! Το θέμα είναι καθαρά ψυχολογικό. Και οι συνάδελφοι Ναύτες που βρίσκονται γύρω σας, το ίδιο ακριβώς θα νιώσουν για την δικιά τους. (σίγουρα πράγματα).
 Εκεί (στον παθολόγο) καθορίζεται εν πολλοίς και το Ι που θα πάρετε. Όσοι από σας κριθούν Ι3 ή Ι4, ας μην τα βάψουν μαύρα. Στον Πόρο υπάρχει απόλυτος σεβασμός στους Γιωτάδες, οι οποίοι κάνουν μια αγγαρεία λιγότερη απ’ τους υπόλοιπους και αποφεύγουν τα μαγειρεία. Έπειτα, ύστερα από ένα εξάμηνο χωρεί επανεξέταση της υπόθεσής σας και μπορεί -εφόσον πληρείτε τις προϋποθέσεις- να κριθείτε Ι1 ή Ι2. Αλλά και αυτό να μην γίνει το Ι κανενός από μας δεν φαίνεται πουθενά (εκτός απ’ το Ι5) και δεν έχει περαιτέρω συνέπειες, παρά μόνο στην περίπτωση που θέλετε να διοριστείτε στα σώματα ασφαλείας (αστυνομία, πυροσβεστική, λιμενικό κλπ). Για όσους πάλι δει ή ακροαστεί ο παθολόγος κάτι που τον βάζει σε υποψίες ασθένειας και σας στείλει Ν.Ν.Α., μην χάσετε την ψυχραιμία σας. Σκεφτείτε ότι κι αυτός φέρει με την υπογραφή του τεράστια ευθύνη αν κάτι σας συμβεί, γι’ αυτό και θέλει -στέλνοντάς σας Ν.Ν.Α.- να’ ναι απολύτως βέβαιος ότι είστε υγιείς. Το μόνο κακό σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα χάνετε τον Πόρο και κάνετε προπαίδευση στου Παλάσκα. (Αυτό όντως είναι ένα πλήγμα. Πείτε το στους γιατρούς του Ν.Ν.Α., τον ξέρουν τον διοικητή μας, γι’ αυτό και θα σας κρατήσουν μια-δυο μέρες παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται).
Όταν τελειώσετε με όλα αυτά θα σας δώσουν έναν θάλαμο, όπου και θα διανυκτερεύσετε. Αποφύγετε να κάνετε μπάνιο στου Παλάσκα, είναι πολύ βρώμικα. Μπάνιο μπορείτε να κάνετε την επόμενη μέρα στον Πόρο. Μόλις αφήσετε τα πράγματά σας στο θάλαμο και πείτε «Ώρα να ξεκουραστώ», θα σας χώσουν (μιλάμε πάντα για την πρώτη μέρα) σε μία με δύο αγγαρείες ή και περισσότερες αν είστε άτακτοι σαν ομάδα (μιλάτε, δεν κάνετε τριάδες κλπ). Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, καθαρισμούς τουαλέτας, γόπινγκ και τα συναφή. (Αυτό είναι το καλωσόρισμα του εμπνευσμένου μας διοικητή.) Μία μάλιστα ομάδα, συνήθως αυτή που θα μπει 9:30 με 10:00 πμ, θα κάνει αγγαρεία στον ιματισμό και θα αναλάβει να ντύσει τις υπόλοιπες. Μην μπείτε πάντως πολύ αργά στο στρατόπεδο. Ελλοχεύει ο κίνδυνος να σας περάσουν για «πονηρούς»- τεμπέληδες και να σας χώσουν ιματισμό ή μαγειρεία την επόμενη μέρα. Και μόλις τελειώσετε με όλα αυτά και πάτε να ξαποστάσετε, γύρω στις 01:30 τα ξημερώματα θα βαρέσει έκτακτη κλήση όλων των ομάδων έξω απ’ τον Κανελλόπουλο όπου θα ξαναγίνει καταμέτρηση από φόβο μήπως και κάποιος το’ σκασε. Δυστυχώς, έχουμε έναν τόσο ανόητο διοικητή που δεν εννοεί να καταλάβει ότι ο λόγος που το σκάνε οι Ναύτες απ’ το στρατόπεδό του είναι η έλλειψη σεβασμού που δείχνει απέναντί μας και δεν λέει να προβληματιστεί για το πώς γίνεται σε άλλες Μονάδες του Π.Ν. όπου ούτε κλήση υπάρχει, ούτε αναφορά ούτε παρουσίες  να μην λείπει ποτέ κανένας Ναύτης.
Γενικά, πιάστε κουβέντα μεταξύ σας και γνωριστείτε καλύτερα. Όλοι τι ίδιο λούκι περνάτε κι αυτό -να ξέρετε- ενώνει τους ανθρώπους. Θα’ χετε πολλά να πείτε μεταξύ σας.
Την δεύτερη μέρα θα ξυπνήσετε γύρω στις 06:30 το πρωί. Θα δώσετε αίμα και ούρα. Καλό είναι να κρατήσετε τα πρωινά σας ούρα, αν πάντως δεν μπορείτε να ουρήσετε, πιείτε ένα με δύο μπουκάλια νερό. Ίσως θα’ πρεπε πάντως να είχατε κάνει ήδη από πριν ένα τσεκ απ. Τα περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία (τα δικά σας αν εργάζεστε ή αλλιώς των γονιών σας) το καλύπτουν πλήρως και είναι μια ευκαιρία να δείτε σε τι κατάσταση βρίσκεται η υγεία σας και τι να προσέξετε για να βελτιωθεί. Κάποιοι συνάδελφοι Ναύτες βρέθηκαν με αυξημένο ουρικό οξύ, άλλοι με λεύκωμα και άλλοι με αυξημένο ζάχαρο, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν στο Ν.Ν.Α. για θεραπεία. Στη συνέχεια, όλα εξελίχθηκαν ομαλά, απλώς γιατί να αιφνιδιαστείς για κάτι που μπορείς από πριν να γνωρίζεις και να αποφύγεις;
Από το αίμα που θα δώσετε, θα βγάλουν και την ομάδα αίματος που είστε. Εδώ σας καλώ να δείξετε κατανόηση στους συναδέλφους Ναύτες που είναι στο θεραπευτήριο του ΚΕ.ΠΑΛ (γιατροί και νοσοκόμοι). Δεν πρόκειται να σας πονέσουν, αν όμως ταλαιπωρηθείτε, σκεφτείτε ότι έχουν δεχτεί αμέτρητες προσβολές απ’ τον διοικητή μας του τύπου ότι το θεραπευτήριο είναι η μόνη μονάδα του ΚΕ.ΠΑΛ που δεν χρειάζεται, ότι όλη μέρα δεν κάνουν τίποτα και γι’ αυτό το λόγο τους στέλνει συχνά (τους γιατρούς, μαζί με τους Μουσουλμάνους) στις πιο δύσκολες αγγαρείες του Κέντρου. Δεν σέβεται ούτε τους κόπους τους ούτε τις σπουδές τους. Ξεσπά σε αυτούς επειδή προοριζόταν να γίνει Διοικητής του Ν.Ν.Α. και σύσσωμοι οι γιατροί βγήκαν αναφορά και ισχυρίστηκαν ότι αν γίνει αυτός Διοικητής τους, με την φιλοσοφία που έχει, θα τιναχτεί το Νοσοκομείο στον αέρα. Και πράγματι έγινε δεκτό το αίτημα των γιατρών του Ν.Ν.Α. Όταν, λοιπόν, δεν μπορούμε να χτυπήσουμε το γαϊδούρι, χτυπάμε το σαμάρι.
  Εν συνεχεία, γύρω στο μεσημεράκι θα φύγετε για τη γη της επαγγελίας (Πόρος). Οι ταλαιπωρίες σας δεν θα σταματήσουν αμέσως. Στην πρώτη διανυκτέρευση θα κοιμηθείτε ως ομάδα και απ’ την επόμενη μέρα, χωρίζεστε σε λόχους και διμοιρίες. Συνήθως ο χωρισμός γίνεται αλφαβητικά και στον τελευταίο λόχο, που είναι και ο πιο ευνοημένος, κατατάσσονται τα τελευταία γράμματα της αλφαβήτου και οι Γιωτάδες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΣΗ
Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία από εσάς θα περάσει το στάδιο της προπαίδευσης στο στρατόπεδο του Πόρου, ένα απ’ τα πιο ιστορικά στρατόπεδα της χώρας μας, αλλά και παράλληλα ένα απ’ τα πιο σύγχρονα και καθαρά στρατόπεδα που υπάρχουν. Λόγω του γεγονότος όμως ότι η σειρά η δική σας είναι απ’ τις μεγαλύτερες σε αριθμό, πληροφορούμαι πως κάποιοι από σας θα μείνετε στο ΚΕ.ΠΑΛ. Όσοι από σας κάνετε προπαίδευση στον ΠΑΛΑΣΚΑ, απλώς κλείστε τα μάτια, δεκαπέντε μέρες είναι θα περάσουν. Μην διανοηθείτε -για όνομα του Θεού!- να βάλετε τους δικούς σας να παραπονεθούν στον διοικητή ή να του στείλουν mail. Τα πράγματα σε μια τέτοια περίπτωση θα’ ναι χειρότερα για σας, όχι καλύτερα. Θυμηθείτε ότι εκεί που σταματά η λογική, ξεκινά ο στρατός. Μην ασχοληθείτε καθόλου με το πρόσωπο του διοικητή αν θέλετε να επιβιώσετε. Θα ’χετε πάντως και καλές στιγμές, θα κάνετε και πλακίτσα οι λόχοι μεταξύ σας, θα’ χει και γέλιο η υπόθεση, θα το δείτε. Η αναβολή -να το ξέρετε- δεν είναι λύση, αλλά παράταση του προβλήματος. Απλώς, να έχετε υπόψη σας (και να ‘στε προετοιμασμένοι) ότι δεν θα έχετε καθόλου χρόνο να ξεκουραστείτε, ειδικά το μεσημέρι, όπου θα κάνετε τις αγγαρείες του αιώνα, πράγμα πέρα για πέρα παράνομο, σαφώς εκτός Κανονισμού Π.Ν., αλλά κυρίως πέρα για πέρα ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να μην γίνεται το μεσημέρι παύση εργασιών και να μην έχουν οι Προπαιδευόμενοι Ναύτες ένα δίωρο ξεκούρασης. Προετοιμαστείτε ακόμα να σβήσετε φωτιές, την Τρίτη 14/11 έχουμε Γυμνάσιο Μείζονος Ατυχήματος Πυρκαγιάς. Πάντως, όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν το ποιόν του συγκεκριμένου διοικητή και είναι άγνωστο γιατί ακόμα τον κρατάνε σ’ αυτή τη θέση.
Όσοι από σας πάτε στο Κ.Ε. ΠΟΡΟΣ, να έχετε υπόψη σας ότι εκεί θα έχετε την τύχη να βρείτε έναν Διοικητή πραγματικά προικισμένο που κοσμεί με την παρουσία του το Πολεμικό μας Ναυτικό, δουλεύει με πολύ μεράκι, σέβεται απόλυτα τα δικαιώματά σας και είναι ανοικτός σε οποιοδήποτε παράπονό σας και οποιαδήποτε πρόταση του υποβάλετε, με αποτέλεσμα να έχει κερδίσει τόσο την εκτίμηση των Ναυτών όσο και της τοπικής κοινωνίας του Πόρου. Τα  ίδια ισχύουν και για τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω του, είναι διαποτισμένοι με την ίδια ακριβώς φιλοσοφία. Ουσιαστικά ο μόνος σας εχθρός θα είναι οι καιρικές συνθήκες, τίποτε άλλο.
Επικεφαλής κάθε διμοιρίας θα είναι ένας κελευστής, ηλικίας περίπου 22 ετών, δηλαδή κοντά στην ηλικία μας, απόφοιτος της Σ.Μ.Υ.Ν. (Σχολή Μόνιμων Υπαξιωματικών Ναυτικού). Κάθε διμοιρία θα έχει γύρω στα 35 άτομα. Ανώτερός του είναι ο ουλαμάρχης, συνήθως επικελευστής, απόφοιτος της Σ.Μ.Υ.Ν και αυτός και υπεύθυνος δύο διμοιριών (δηλαδή ενός ουλαμού). Ένας βαθμοφόρος μου είχε πει τις προάλλες ότι από τη Σ.Μ.Υ.Ν. είχε περάσει και ο Τζίμης Πανούσης (όπου βέβαια κάθισε ελάχιστα) και από ‘κει εμπνεύστηκε το τραγούδι «Κάγκελα παντού». Στη Σ.Μ.Υ.Ν. η προπαίδευση σήμερα διαρκεί 40 μέρες, όπου είσαι εσώκλειστος και δεν βλέπεις κανέναν οικείο σου, οπότε καλά είμαστε. Τέλος, επικεφαλής ενός λόχου, δηλαδή 4 διμοιριών είναι ο λογαχός με βαθμό σημαιοφόρου, απόφοιτος της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων αν είναι σχετικά νεαρής ηλικίας ή της Σ.Μ.Υ.Ν. αν είναι μεγαλύτερος.
Εγερτήριο θα έχει κατά τις 07:00 πμ. Συνήθως θα σας βάζουν και μουσικούλα απ’ τα μεγάφωνα. Να αποφεύγετε να πάτε για πρωινό, πρώτον γιατί τις περισσότερες φορές δεν αξίζει, δεύτερον γιατί θα υποστείτε και την πρωινή γυμναστική και τρίτον γιατί κατά τις 11:00 έχει προάριστο ένα κρουασάν ή ένα κέικ ή ψωμί με σαλάμι ή λουκάνικο, που είναι σαφώς προτιμότερο. Στην αμέσως επόμενη κλήση πρέπει όμως να δώσετε το παρόν, γιατί τότε ανακοινώνεται το πρόγραμμα κάθε λόχου.
Μην στραβώσετε αν κάποιος βαθμοφόρος σας βάλει τις φωνές, σκεφτείτε ότι αυτή είναι η δουλειά του, σκεφτείτε ότι θα είστε γύρω στα 1.000 άτομα και ότι με κάποιο τρόπο πρέπει να σας επιβάλει την πειθαρχία. Ούτε η Κακουδάκη στους «Στάβλους της Εριέττας Ζαΐμη» που φώναζε συνέχεια ήταν κατά βάση κακός άνθρωπος, απλώς αυτός ήταν ο ρόλος της. Ποινολόγιο πάντως δεν μπορούν να σας ρίξουν, ούτε κάτι τέτοιο είναι στις επιδιώξεις του Διοικητή, μπορούν όμως -αν αντιμιλήσετε- να σας στείλουν μαγειρεία ή σκοπιές. (Αν και το τελευταίο απαγορεύεται για τους Προπαιδευόμενους Ναύτες, αλλά «ανάγκα και θεοί πείθονται».)
Το φαγητό είναι σχετικά καλό. Σκεφτείτε ότι το ίδιο ακριβώς φαγητό τρώει και ο Διοικητής και οι βαθμοφόροι που μάλιστα τρώνε στα ίδια τραπέζια με σας, σε αντίθεση με το ΚΕ.ΠΑΛ όπου τρώνε σε ξεχωριστή τραπεζαρία και πάντα από τα ταψιά με τις καλύτερες μερίδες. Στον Πόρο υπάρχει και καντίνα που λειτουργεί αρκετές ώρες, όμως με πολύ αργούς ρυθμούς. Τα πράγματα πάντως θα φτιάξουν, γιατί από τις προηγούμενες σειρές η καντίνα έγινε δέκτης πολλών παραπόνων, γεγονός που προβλημάτισε την Διοίκηση του Κ.Ε. ΠΟΡΟΣ. Καλό θα ήταν να παίρνετε δύο με τρία πακέτα τσιγάρα τη φορά, για να αποφεύγετε τις πολύωρες αναμονές και έχετε υπόψη σας τρεις μέρες πριν την ορκωμοσία να εφοδιαστείτε με τσιγάρα και φαγητά ως το πέρας της παραμονής σας στον Πόρο, γιατί τότε σταματά ο εφοδιασμός της και τις τελευταίες μέρες υπολειτουργεί.
 Πάντως, αν έχετε γνώσεις μαγειρικής, καλύτερα να μην το δηλώσετε. Τα μαγειρεία είναι η χειρότερη αγγαρεία. Στον Πόρο αγγαρεία- σκουπιδιάρα δεν υπάρχει, οι κάδοι αδειάζουν από τους Ναύτες που βρίσκονται κοντύτερα σε αυτούς, γι’ αυτό να αποφεύγετε να συχνάζετε κοντά σε κάδους, όπως και να αποφεύγετε να είστε πρώτοι στη διμοιρία σας, γιατί οτιδήποτε έκτακτο συμβεί, τους πρώτους κάθε διμοιρίας θα πάρουν για αγγαρεία. Γενικά ακόμα και καθαρισμό τουαλέτας να σας βάλουν, μην ξενερώσετε. Θα είστε εσείς μαζί με άλλους 10, οπότε η δουλειά θα καταμεριστεί και πάνω από ένα εικοσάλεπτο (το πολύ) δεν θα κάνετε.
Αν δεν θέλετε να παρελάσετε, μην ανησυχείτε! Τα όπλα δεν φτάνουν για όλους κι έτσι αν κάνετε μια κίνηση λανθασμένα ή πιο αργά απ’ τους άλλους (μην φανεί όμως ότι τους κοροϊδεύετε), θα σας πάρουν το όπλο. Αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερο αραλίκι, αλλά τις τελευταίες μέρες θα’ χετε πιο πολλές αγγαρείες από τους άλλους μιας και οι τελευταίοι θα είναι αποσπασμένοι με την παρέλαση. Συνήθως στην παρέλαση την κυβέρνηση εκπροσωπεί ο Υφυπουργός Άμυνας κος Μιχαλολιάκος (θα’ ναι λίγο βαρετός στην ομιλία του, αλλά θα σας μοιράσει 12ήμερη προφορική άδεια) και κάποιες μέρες πριν υπάρχει η «Βραδιά του Ναύτη» όπου η μπάντα του Π.Ν. θα σας παίξει λαϊκά τραγούδια και ο Διοικητής θα ρίξει τις ζεϊμπεκιές του.
  Για να αναφερθείτε λέτε: «Ευπειθώς αναφέρω Προπαιδευόμενος Ναύτης (το όνομά σας), Αριθμός Γενικού Μητρώου (αυτόν που θα σας δώσουν στην κατάταξη). Διατάξτε!» και στην εφοδεία Αξιωματικού Φυλακής το βράδυ στους θαλάμους, αν λείπει ο θαλαμάρχης σας, λέτε: «Ευπειθώς αναφέρω θάλαμος (τον αριθμό του θαλάμου σας) εν κατακλύσει. Δύναμη θαλάμου άτομα (όσοι είστε). Παρόντες (όσοι είναι παρόντες), απόντες (όσοι λείπουν). Δικαιολογημένοι.» Τέλος, φροντίστε να μάθετε τα παραγγέλματα (Δεν είναι πολλά), κυρίως όμως το προς προσευχή και το προς επιθεώρηση.
Θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε πλήθος διαλέξεων, για το περιβάλλον, το αυτοκίνητο, τον στρατό. Εγώ -κακά τα ψέματα- στη διάλεξη για το περιβάλλον έριξα κάτι ύπνους να’ ναι καλά η κοπέλα που μας μίλησε. Η μόνη διάλεξη που θέλει προσοχή είναι αυτή με τους βαθμούς των αξιωματικών, για να ξέρετε στις Μονάδες σας ποιους πρέπει οπωσδήποτε να χαιρετάτε και ποιος είναι ο ανώτερος. Επίσης, θα μπορείτε να παρακολουθήσετε σινεμά κάθε Τρίτη και Πέμπτη και μπάλα (έχει NOVA ο Πόρος), αρκεί να μην φωνάζετε, ιδιαίτερα όταν σε Ευρωπαϊκό παιχνίδι δέχεται γκολ ελληνική ομάδα.  
Το μεσημέρι που θα έχετε ελεύθερο χρόνο είναι η ιδανική ώρα για να πλένεστε. Οι ντουζιέρες είναι πολύ καθαρές, το ιδανικότερο όμως είναι να πλένεστε με τις παντόφλες σας, όχι ξυπόλυτοι. Ζεστό νερό έχει πάντα ο Πόρος, εκτός απ’ τις 11 το βράδυ και μετά, οπότε υποτίθεται ότι πρέπει να’ στε στα κρεβάτια σας.. Επίσης ξανακοιτάξτε στον ελεύθερο χρόνο σας αν σας κάνουν τα ρούχα σας. Ο Γιώργος και η Ρίτα θα’ ναι πάντα στη διάθεσή σας να τα κοντύνουν ή να τα αλλάξουν. Αν περιμένετε απ’ το ΚΕ.ΠΑΛ να κάνει αυτή τη δουλειά, σωθήκατε.. Τις τρεις πρώτες μέρες θα γίνουν και τα απαραίτητα εμβόλια. Δεν πιστεύω να τρομάζετε.. Να’ στε σίγουροι ότι δεν θα πάρετε είδηση, ούτε καν στο Μαντού.
Αυτά σε γενικές γραμμές..
«Τελειώνοντας, σας καλωσορίζω στην μεγάλη οικογένεια του Πολεμικού Ναυτικού, σας εύχομαι υγεία, προκοπή και δύναμη, ώστε να ανταπεξέλθετε στις υποχρεώσεις που δια του όρκου αναλάβατε και σας καλώ να αναφωνήσομεν:
-   ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!
-   ΖΗΤΩ!
-   ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ!
-   ΖΗΤΩ!
(Έτσι θα κλείσει την ομιλία του στην ορκωμοσία ο κύριος Διοικητής).

Σας εύχομαι ολόψυχα «Καλή θητεία» και μην ξεχνάτε «Στρατός είναι, θα περάσει!».

5
Πολεμικό Ναυτικό / Κ.Ε. ΠΑΛΑΣΚΑΣ σήμερα
« στις: Οκτώβριος 08, 2006, 05:04:40 μμ »
Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΛΗΣΤΗΣ
Αν κάποιος πριν από έναν χρόνο τολμούσε να πει σε μια παρέα ότι υπηρετεί τη θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό και μάλιστα στον Σκαραμαγκά, δηλαδή κοντά στον τόπο του, και ότι παρόλα αυτά «δεν παλεύεται εδώ», όλοι μεμιάς θα έβαζαν τα γέλια κι αυτός θα αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού στην καλύτερη περίπτωση. Κι όμως στην πραγματικότητα που ζούμε την περίοδο αυτή στο Κέντρο Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ ταιριάζει γάντι η φράση αυτή, επειδή ακριβώς στο κέντρο μας ισχύει απόλυτα η λογική του παραλόγου. Μην ξεγελιέστε απ’ το ότι τα Μ.Μ.Ε. δεν έχουν κάνει καμμία νύξη. Τούτο οφείλεται στις μεγάλες κυβερνητικές και επιχειρηματικές διασυνδέσεις του διοικητή μας και στο γεγονός πως ό,τι γίνεται μέσα στον στρατό δεν μαθαίνεται προς τα έξω.
Ό,τι ζήσαμε ως ναύτες στο Κ.Ε. ΠΑΛΑΣΚΑΣ αν και δεν μπορεί με τίποτα να περιγραφεί στις γραμμές αυτές, φαίνεται ξεκάθαρα στις αμέτρητες σελίδες ποινολογίων που τρώμε τόσο εμείς οι ναύτες όσο και οι στρατιωτικοί (5Σ επειδή λχ δεν χαιρετήσαμε τον Διοικητή αν και ήμασταν πλάτη, 30Φ και 15Π οι μόνιμοι και πάει λέγοντας)• φαίνεται ακόμη στις εξόδους μας που είναι μισή μέρα ανά τριήμερο (εννοείται ότι τα Σαββατοκύριακα υπηρετείς κανονικά, σε αντίθεση με κάθε άλλη μονάδα του Π.Ν.)• φαίνεται στις μηδαμινές προφορικές άδειες που δίνονται (το πολύ μία μέρα και αυτό σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις, όπως πτυχιακές εξετάσεις), ενώ δεν διανοείται κανείς Ναύτης να διοριστεί στις εκλογές δικαστικός αντιπρόσωπος, γραμματέας ή Εφορευτική Επιτροπή, πράγμα που είναι βέβαια καθόλα νόμιμο για τους στρατευμένους θητείας και θα τους έδινε μάλιστα και μια οικονομική ανάσα, με δεδομένο ότι την περίοδο αυτή είναι χρονικά ανέφικτο να δουλέψουμε.
 Ό,τι ζήσαμε συνοψίζεται τελικά σε μια λογική ομηρίας, καθώς μένουμε εντός στρατοπέδου, χωρίς κανείς να μας χρειάζεται, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως επί ημερών του τωρινού διοικητή μας,  πρώτον έχουμε καθημερινά Γυμνάσιο Πυρκαγιάς, αν και είναι μαθηματικά βέβαιο πως με τόσο νερό που έχουμε ρίξει απ’ την υγρασία ποτέ δεν πιάσει το στρατόπεδο φωτιά και δεύτερον δημιουργήθηκαν σκοπιές και φυλάξεις σε κάθε διακόσια μέτρα περιμετρικά του στρατοπέδου, ακόμα και στο Πυροσβεστείο(!)  λες κι ο εχθρός θα έρθει κατευθείαν στην Αθήνα παρακάμπτοντας με ένα μαγικό τρόπο να περάσει τα σύνορα. Κι όμως ακόμα και τα παιδιά που υπηρετούν στην παραμεθόριο, δηλαδή σε συγκριτικά απίστευτα πιο δύσκολες συνθήκες από μας, δικαιούνται 10 μέρες άδεια, μετάθεση κοντά στην ιδιαίτερη πατρίδα τους μετά το πέρας τριμήνου, ενώ εμείς, κυριευμένοι από τη λογική του παραλόγου, παραμένουμε εγκλωβισμένοι, όμηροι σε ένα στρατόπεδο που μέρα με τη μέρα καταλαμβάνεται τόσο απ’ τη βρώμα των ανθρώπων, όσο και απ’ τη βρώμα κυριολεκτικά., ενώ σε Ναύτες που έχουν βγει οι μεταθέσεις τους και έχουν τελειώσει το προαπαιτούμενο Σχολείο στου ΠΑΛΑΣΚΑ, δεν τους επιτρέπει ο διοικητής να παρουσιαστούν στις υπηρεσίες τους, μόνο και μόνο για να του κάνουν τις αγγαρείες του. Όλα αυτά ισχύουν ασφαλώς στην περίπτωση που δεν υπάρχει υπουργικό βύσμα, γιατί αν υπάρχει όλα τα παραπάνω αναιρούνται. Πλησιάζουν, βλέπετε, οι κρίσεις τον Μάρτιο και ελλοχεύει ο κίνδυνος αποστρατείας του.
Υπάρχει απίστευτη αυστηρότητα στο να έχει κανείς πέντε τσακίσεις στο παντελόνι του και να γυαλίζουν οι αρβύλες του, ενώ είχε φτάσει ο περιβόητος διοικητής  στο σημείο να εξαναγκάζει άτομα που κοντεύουν να κλείσουν 35/ετία στο στράτευμα να κάνουν καθημερινά παρέλαση από μπροστά του(!). Κάθε Τρίτη και Πέμπτη 07:15 το πρωί έχουμε επιθεώρηση και όποιος δεν είναι ντυμένος στην τρίχα τρώει Ποινολόγιο. Ποινολόγιο επίσης τρώει και όποιος παραγγέλλει σουβλάκια απέξω λες και το φαγητό του Κέντρου μας αγγίζει την τελειότητα.
Με το κλίμα αυτό τρομοκρατίας και αυστηρότητας θα περίμενε ίσως κανείς να λειτουργούσαν όλα στην εντέλεια. Κι όμως: Οι λεκάνες στις τουαλέτες μας έχουν να καθαριστούν απ’ το καλοκαίρι, μια λεκάνη έχει βουλώσει εδώ και ένα μήνα, τα παιδιά στη σκουπιδιάρα (συγγνώμη, στο «Πλοίο της αγάπης») κυκλοφορούν χωρίς γάντια (!) (ως προς αυτό υπάρχουν και σχετικές φωτογραφίες- ντοκουμέντα), είμαστε είκοσι μέρες χωρίς ζεστό νερό, από τους θαλάμους μας αναδύεται απίστευτη βρώμα, οι πόρτες τους δεν κλείνουν, ντουλάπες δεν έχουμε, κυκλοφορούν αρουραίοι (εγώ προσωπικά έχω δει δύο, στον τρίτο έχει ένα αυτί δώρο) και τσιμπούρια κι ακόμα δεν είδατε τίποτα…Οι μόνες πελάτισσες στα μαγειρεία είναι οι κατσαρίδες, ούτε καν τα σκυλιά που συστηματικά αποφεύγουν τέτοιες κακοτοπιές και συχνάζουν μόνο στο υπόστεγο του οπλονομείου. Μ’ αρέσει μάλιστα που πηγαίνει καθημερινά ο διοικητής στα μαγειρεία να εποπτεύσει. Μα καλά ούτε μπροστά του δεν ξέρει να βλέπει; Τι ακριβώς τελικά εποπτεύει; Αν η στολή αγγαρείας του Ναύτη είναι σιδερωμένη και αν η ζώνη βρίσκεται ακριβώς στη μέση του παντελονιού του;
Παρόλα αυτά το ψάρι δεν βρωμάει μόνο απ’ το κεφάλι. Υπάρχουν κάποιοι απίστευτοι Γ.Ε. που μας βάζουν να κάνουμε απίστευτα πράγματα με το αιτιολογικό ότι είναι εντολή διοικητού κι ο διοικητής όχι μόνο δεν το έχει πει ποτέ, αλλά αντιθέτως έχει πλήρη μεσάνυχτα! Άλλη μια αποτυχία λοιπόν της διοίκησης Παληάτσου που αισίως γιόρτασε με τούρτα και κεράκια (γιατί κάθε διοικητής έχει κι όσους τον γλείφουν) τον έναν χρόνο ζωής της. Και τι να πει κανείς για τη ζωή του  άτυχου 50/χρονου που χάθηκε πριν δύο μήνες όταν το φορτηγό, η «Νταίζη»,  φορτωμένη με χώμα που προοριζόταν για το οίκημα του διοικητή δεν άντεξε το βάρος, δεν έπιασαν τα φρένα στην κατηφόρα κι έπεσε πάνω στο Ι.Χ. Τρεις τουλάχιστον κάμερες ήταν εκεί κι όμως ποτέ δεν μεταδόθηκε το γεγονός του ακαριαίου θανάτου του δύστυχου οδηγού, γιατί είπαμε: Όσα συμβαίνουν στον στρατό μένουν για πάντα στο σκοτάδι. Και φυσικά δεν μιλά κανείς για παραίτηση και φιλότιμο του κυρίου(;) διοικητή, ο οποίος την ώρα που μαθεύτηκε το τραγικό δυστύχημα έψαχνε να ρίξει  Ποινολόγιο σε άλλους, πάντως όχι στον εαυτό του..
Κι άλλα πολλά έχω να πω, θα περιοριστώ όμως σε ένα: Όταν σε ένα σώμα όπως το Π.Ν., που διακρίνεται για την έλλειψη μεγάλης πίεσης σε όλες τις Μονάδες του και λειτουργεί με βάση το φιλότιμο του Ναύτη και πάντως όχι με την απειλή του Ποινολογίου και με βάση μάλιστα ΑΥΤΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ  είναι το τρίτο καλύτερο στον κόσμο, τότε εσύ κύριε διοικητά που εφαρμόζεις κατά γράμμα τον προ αιώνων συντεταγμένο κανονισμό του, δεν είσαι νόμιμος, είσαι παράνομος, γιατί πας -έτσι από αντίδραση- κόντρα σε μια σύγχρονη πρακτική αντιμετώπισης των πραγμάτων που και δεκαετίες εφαρμόζεται ήδη και αποτελέσματα έχει δώσει. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε πλοίο ενώ βρίσκεσαι σε κέντρο εκπαίδευσης, κοινώς τα’ χεις κάνει θάλασσα!
 Το Poros Resort, όπως έχεις μάθει να λες το έτερο Κέντρο Εκπαίδευσης του Π.Ν., ήταν πεντακάθαρο, οι τουαλέτες του ήταν σαν ξενοδοχείου, το ίδιο και οι ντουζιέρες, το φαγητό ήταν αρκετά καλό, γιατί ακριβώς βασιζόταν σε ό,τι ακριβώς λέγαμε πιο πριν: στο φιλότιμο του Ναύτη. Η λογική τους ήτανε: εμείς σας αφήνουμε να ξεκουραστείτε το μεσημέρι, μπορείτε να φοράτε κοντομάνικη στολή το καλοκαίρι, σας προσφέρουμε θέατρο, σινεμά, μουσική, ποδόσφαιρο, πινγκ- πονγκ, συμπληρώνετε ανώνυμο ερωτηματολόγιο με τα παράπονά σας κι εμείς λαμβάνουμε υπόψη τις παρατηρήσεις σας, οι αγγαρείες γίνονται κάθε μέρα από διαφορετικό λόχο (πράγμα απόλυτα δημοκρατικό και δίκαιο) και εσείς όμως με τη σειρά σας οφείλετε να είστε όπως πρέπει στην αναφορά, να μάθετε στοιχειώδη έστω πεζικά, να καθαρίζετε έστω για λίγα λεπτά τη μέρα τους χώρους υγιεινής και να διατηρείτε τους χώρους που κινείστε καθαρούς. Και το σύστημα αυτό λειτούργησε άψογα. Το «Poros Resort» λοιπόν που στα πιο τρελά σας όνειρα κύριε(;) Π*** εύχεστε να κλείσει, βρίσκεται δεκαετίες πιο μπροστά από σας. Εσάς σας αρέσει μόνο το θεαθήναι, να γεμίζουν οι σελίδες των Ποινολογίων, να τις βλέπει ο υπουργός και να νομίζει ότι παράγετε έργο, να’ ναι οι ναύτες ντυμένοι στα κάτασπρα του Roll και από ουσία τίποτα, μηδέν. Όποιος ενοχλεί, θα ενοχληθεί, έλεγε ο Παληάτσος. Γνωρίζοντας την ακριβή έννοια της απειλής τόσο για μένα όσο και για τους συναδέλφους μου, αποφάσισα να γράψω όλα αυτά γιατί πιστεύω ότι η αλήθεια με κάθε κόστος πρέπει να βγει προς τα έξω.
Βγαίνοντας μια μέρα απ’ την καντίνα, ένας βαθμοφόρος βλέποντάς με με δύο πακέτα τσιγάρα μου είπε: «Εδώ δεν παλεύεται με τσιγάρα, μόνο με σκληρά ναρκωτικά». Δεν ξέρω αν  καταφέρατε κύριε(;) διοικητά να νικήσετε τον καρκίνο κι αν υποχώρησε κι αυτός άτακτα μπροστά σας ή αν οι πλούσιοι φίλοι σας σας κάλυψαν όλα τα ιατρικά έξοδα. Την ελευθερία λόγου και έκφρασης όμως όσων ζουν και εργάζονται στον ΠΑΛΑΣΚΑ, όπως και την βρώμα κυριολεκτικά και μεταφορικά που φωλιάζει στο Κέντρο μας, δεν θα τη νικήσετε ποτέ. Ούτε σχολεία της προκοπής καταφέρατε να κάνετε. Απομακρύνατε όλους τους πολιτικούς υπαλλήλους και βάλατε στη θέση τους βαθμοφόρους να διδάσκουν, οι οποίοι δεν ήξεραν την τύφλα τους, μόνο και μόνο για να μπορέσετε να τους ελέγξετε. Τόσο καιρό δεν έχετε κάνει τίποτα από άποψη ουσίας. Δεν πα να δώσετε Σ, Φ Τ, Χ, Ψ, Ω και όλα τα γράμματα της αλφαβήτου που εντελώς άρρωστα τα πολλαπλασιάζετε  με αριθμούς. Η σκέψη μας θα παραμείνει άναρχη..
Και όσοι από εσάς που τώρα με διαβάζετε, υπηρετείτε τη θητεία σας, όπου κι αν είστε, μην πάρετε κανέναν καραβανά στα σοβαρά. Θέλουν να βγάλουν πάνω σας το κόμπλεξ και την ανικανότητά τους, να ληστέψουν τα όνειρά σας και τη ζωή σας, όπως λήστεψαν τα όνειρα και τη ζωή των γονιών μας που υπηρέτησαν άλλωστε πολλαπλάσια θητεία απ’ τη δικιά μας. Είναι όλοι της πλάκας. Θέλουν να βγουν πετυχημένοι μόνο στα χαρτιά, όχι στην ουσία.
 «Ναύτη, πετάξου τώρα να πάρεις 50 νούμερο αρβύλες για τον υιό μου!».

Σελίδες: [1]