Πνευματικό χαλάρωμα.

  • 62 replies
  • 15961 views
*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #30 στις: Μάρτιος 07, 2009, 06:42:34 πμ »
=======================================================================================
Η έννοια του Προπατορικού Αμαρτήματος


Σε όλους είναι γνωστό το προπατορικό αμάρτημα δηλ. η ανυπακοή ή η ανταρσία τού ζεύγους των Πρωτοπλάστων μέσα στον παράδεισο. Χρειάζεται εδώ όμως να διευκρινίσουμε μερικά βασικά σημεία για να αποφύγουμε παρανοήσεις.


α) Άρσεν και θήλυ

Κατ’ αρχήν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, πρώτα τον άνδρα και ύστερα από την πλευρά τού άνδρα, τη γυναίκα. «Αρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» μας βεβαιώνει η Αγ. Γραφή. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη σκέψη τού Θεού για τη δημιουργία της γυναίκας πρυτάνευσε η ανάγκη να μην είναι ο άνθρωπος δηλ. ο άνδρας μόνος του πάνω στη γη. Το κοινωνικό στοιχείο εδώ κυριαρχεί και η κοινωνία με το άλλο φύλο γίνεται ταυτόχρονα μία δύναμη ζωής που συντηρεί ύστε-ρα και διαιωνίζει τη ζωή, πάλιν κατά την επιθυμία τού Θεού: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. 1,28).

Στα δύο φύλα ο Θεός έδωσε σε σμικρογραφία τις δικές του ιδιότητες. Πρώτες από αυτές το λογικόν και το αυτεξούσιον. Το ένα σημαίνει τη δύναμη της σκέψης και το άλλο τη δύναμη της ελευθερίας. Η «εικόνα» τού Θεού στον άνθρωπο υποδηλώνει τη δυνατότητά του να ζήσει μέσα στο Θεό, ενώ η «ομοίωση» σημαίνει τη συνειδητοποίηση αυτής της δυνατότητας. Ο Ωριγένης παρατηρεί: «Ο άνθρωπος έλαβε την τιμή της εικόνας στην πρώτη του δημιουργία, αλλά η πλήρης τελείωση στην ομοίωση τού Θεού θα τού παρασχεθεί στη συντέλεια των πάντων». Ο άγ. Ειρηναίος λέγει ότι ο άνθρωπος στην πρώτη του δημιουργία έμοιαζε με ένα μικρό παιδί, ήταν αθώος και ικανός να αναπτυχθεί σε μια πνευματική οντότητα. Αυτή όμως η ανάπτυξη δεν ήταν αναπόφευκτη ή αυτόματη. Περνούσε μέσα από τον ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος σαν εικόνα του Θεού δεν μπορούσε να γίνει αντικείμενο εκβιασμού, ούτε προς το καλό, ούτε προς το κακό, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος είχε πάρει από το Θεό τον προσανατολισμό προς την τελείωση, τώρα έπρεπε να τον εφαρμόσει αξιοποιώντας τον.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »


*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #31 στις: Μάρτιος 08, 2009, 08:13:33 πμ »
=======================================================================================
Ο ΜΠΕΛΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑΤΟΣ


Κανείς δεν παραπονέθηκε ποτέ, γιατί:


+ τα κάστανα, εξωτερικά, έχουν βελόνες που τρυπάνε τα χέρια·


+ τα φραγκόσυκα έχουν αγκάθια, που μπαίνουν στο δέρμα·


+ τα καρύδια έχουν πράσινη, χονδρή σάρκα, που μαυρίζει τα χέρια·


+ τα αμύγδαλα έχουν σκληρό περίβλημα, που θέλει σπάσιμο.


Κανείς! Ποτέ! Και κανείς δέν σταμάτησε να τα τρώει, επειδή του δημιουργούν μπελάδες στο καθάρισμα.
Ἤρεμα και απλά, παραμερίζουμε τα εξωτερικά αγκάθια, αφαιρούμε την ενοχλητική φλούδα και απολαμβάνουμε τον νόστιμο καρπό!


* * *


Γιατί άραγε να μη συμβαίνει το ίδιο και στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας; Γιατί να μετράμε τόσο:


+ την κάποια οξύτητα στα λόγια τους·


+ την κάποια περιφρόνηση στο βλέμμα τους·


+ την κάποια παραξενιά στην συμπεριφορά τους;


Γιατί να μην φροντίζουμε, με την ίδια γαλήνη και υπομονή, με την ίδια ηρεμία και απλότητα, να παραμερίζουμε την όποια ἐξωτερική τους στριφνάδα και ιδιοτροπία, για να βρούμε και να απολαύσουμε την κρυμμένη ομορφιά της ψυχής τους, πού ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΥΠΑΡΧΕΙ; Ὑπάρχει άνθρωπος, που να μην κρύβει μέσα του ἕνα διαμάντι;


Και να σκεφτούμε, ότι ο άγιος Αντώνιος λέει:


- Από τον πλησίον μας, δεν εξαρτᾶται απλῶς, το αν θά κερδίσουμε κάποια διαμαντάκια ἤ αν θα γευθοῦμε κάποιους γλυκείς καρπούς. Από τον πλησίον μας δέν ἐξαρτᾶται απλώς μια νοστιμιά της ζωής μας. Από τον πλησίον μας εξαρτάται αυτή η ἴδια η ζωή μας ἤ ο θάνατός μας! Γιατί, αν κερδίσουμε τον αδελφό μας, κερδίζουμε τον Θεό. Και αν σκανδαλίσουμε τον αδελφό μας, αμαρτάνουμε στον Χριστό.


Εἶπε ο Χριστός: Η πρώτη και μεγάλη εντολή είναι: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής σου». Καί πρόσθεσε: Δεύτερη, ἐξ ίσου μεγάλη: Καί τον πλησίον σου ως σεαυτόν (Ματθ. 22, 37). Και επεξηγεί ο άγιος Ἰωάννης ο Θεολόγος: «Αν δεν αγαπάς τον πλησίον σου, που τον βλέπεις, εἶναι ποτέ δυνατό να αγαπάς τον Θεό, που δεν Τον βλέπεις;» (Α' Ἰω. 4, 20).


Τα ίδια, με διαφορετικά λόγια, λέει και ο άγιος Ιωάννης ο Κολοβός:


- Η σχέση μας με τον πλησίον μας, δεν είναι η στέγη στο οικοδόμημα της ζωής μας. Εἶναι ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ. Δεν χτίζομε σπίτι αρχίζοντας από πάνω προς τα κάτω. Αντίθετα. Πρώτα βάζουμε γερά θεμέλια. Καί μετά, πολύ μετά, φτάνουμε στη στέγη. Και το θεμέλιο είναι η αγάπη.


Ἕνα απλό παράδειγμα: Σου λέει κάποιος μια κουβέντα, που σε πικραίνει. Τι πιο εύκολο, να του απαντήσεις και συ και με τον ίδιο τρόπο. Να τον «πατήσεις στον κάλο» του. Και τι θα βγη; Όχι μόνο θα τρυπήσης χειρότερα τα χέρια σου από τα αγκάθια του αδελφού σου, αλλά και θα κάνεις μια «ωραία επίδειξη» και των δικών σου αγκαθιών! Και συνήθως συμβαίνει τα αγκάθια του αδελφού σου να είναι αγκαθάκια κάστανου, ενώ τα δικά σου είναι ... γαϊδουράγκαθα!


Αν όμως αγωνιστής να μη του πεις τίποτε, που να τον πονέσει, τότε «κέρδισες» τον αδελφό σου.


* * *


Αν λοιπόν αξίζει να καθαρίζουμε τα καρύδια και τα κάστανα χωρίς γκρίνιες και παράπονα για τα μπελαλίδικα τσόφλια τους, χίλιες φορές περισσότερο αξίζει να ταλαιπωρηθούμε λίγο, παραμερίζοντας τις κουραστικές πλευρές τοῦ χαρακτήρα των πλησίον μας, για να «τους κερδίσουμε». Ή μάλλον για να κερδίσουμε την ίδια την ζωή μας: τον Χριστό.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #32 στις: Μάρτιος 09, 2009, 04:59:49 πμ »
=======================================================================================
Μπορώ να δανειστώ 25 ευρώ;

Ο πατέρας γύρισε σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, και βρήκε τον πεντάχρονο γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

-Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση; ρωτά το παιδί.
-Ναι βεβαίως, τι συμβαίνει;
-Μπαμπά, πόσα λεφτά κερδίζεις σε μια ώρα;
-Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα; Απαντά ο πατέρας θυμωμένα.
-Να, θέλω μόνο να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου, πόσα κερδίζεις σε μια ώρα;
-Αν πρέπει να ξέρεις, κερδίζω 50 ευρώ σε μια ώρα.
-Ω!! απάντησε το μικρό αγόρι με το κεφάλι του κάτω. Μπαμπά, μπορείς, σε παρακαλώ, να μου δανείσεις 25 ευρώ;

Ο πατέρας αγρίεψε.

-Αν ο μόνος λόγος που με ρώτησες είναι για να δανειστείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε πήγαινε κατευθείαν στο δωμάτιό σου και πέσε να κοιμηθείς. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά κάθε μέρα για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.

Το μικρό αγόρι πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.

Ο πατέρας κάθισε και άρχισε να θυμώνει ακόμη περισσότερο για την ερώτηση του μικρού αγοριού. Πως τόλμησε να κάνει τέτοιες ερωτήσεις, μόνο για να πάρει κάποια χρήματα ;

Μετά από περίπου μια ώρα ο πατέρας ηρέμησε και άρχισε να σκέφτεται:

-Ίσως υπάρχει κάτι που έπρεπε να αγοράσει με αυτά το 25 ευρώ.. Και πραγματικά δεν ζητούσε χρήματα πολύ συχνά.

Ο πατέρας πήγε στην πόρτα του δωματίου του μικρού αγοριού και την άνοιξε.

-Κοιμάσαι γιε μου; ρώτησε.
-Όχι, μπαμπά είμαι ξύπνιος, απάντησε το αγόρι.
-Σκέφτηκα ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου πιο πριν, είπε ο πατέρας. Ήταν μια δύσκολη μέρα και έβγαλα τον εκνευρισμό μου πάνω σου. Να πάρε τα 25 ευρώ που μου ζήτησες.

Το αγόρι ανακάθισε αμέσως στο κρεβάτι του χαμογελώντας.

-Ω! ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν, έψαξε κάτω από το μαξιλάρι του, έβγαλε μερικά τσαλακωμένα χαρτονομίσματα.

Ο πατέρας είδε ότι το αγόρι ήδη είχε χρήματα κι άρχισε πάλι να νευριάζει. Το μικρό αγόρι μέτρησε αργά τα χρήματά του, και έπειτα κοίταξε τον πατέρα του.

-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα αφού ήδη έχεις μερικά; Του λέει θυμωμένα ο πατέρας του.
-Επειδή δεν είχα αρκετά αλλά τώρα έχω, απάντησε το αγόρι. Μπαμπά έχω 50 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω τώρα μια ώρα από τον χρόνο σου; Σε παρακαλώ, έλα νωρίς στο σπίτι αύριο. Θέλω να γευματίσω μαζί σου.

Ο πατέρας συντρίφθηκε. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και του ζήτησε να τον συγχωρέσει.


Η ιστορία αυτή είναι ακριβώς μια μικρή υπενθύμιση σε όλους εσάς που εργάζεστε τόσο σκληρά στην ζωή σας. Δεν πρέπει να αφήνουμε τον χρόνο γλιστρά μέσα από τα δάκτυλά μας χωρίς να ξοδεύουμε λίγο από τον χρόνο μας με εκείνους για τους οποίους πραγματικά νοιαζόμαστε, με εκείνους που είναι στις καρδιές μας. Μην παραλείπετε να μοιράζεστε αυτό τον χρόνο που αξίζει 50 ευρώ με κάποιο που αγαπάτε.

Αν πεθάνουμε αύριο, η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα μπορούσε εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αλλά η οικογένεια που αφήνουμε πίσω μας θα αισθανθεί την απώλεια για το υπόλοιπο της ζωής της.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #33 στις: Μάρτιος 10, 2009, 03:14:49 πμ »
=======================================================================================
Μην τα εγγίζετε τα παιδιά


Γέροντα, τα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν τώρα χωρίς πειθαρχία, τι θα γίνουν;

- Έχουν λίγα ελαφρυντικά. Οι γονείς που δεν καταλαβαίνουν την πειθαρχία αφήνουν τώρα τα παιδιά τους με μια ελευθερία και τα κάνουν τελείως αλητάκια. Μια κουβέντα λες, πέντε σου λένε, και με μια αναίδεια! Αυτά μπορεί να γίνουν εγκληματίες. Σήμερα τα ξεβιδώνουν τελείως τα παιδιά. Ελευθερία! «Μην τα εγγίζετε τα παιδιά!». Και τα παιδιά λένε: « Που θα βρούμε αλλού τέτοιο καθεστώς;» Επιδιώκουν δηλαδή να τα κάνουν ανταρτάκια, να μη θέλουν τους γονείς, να μη θέλουν τους δασκάλους, να μην θέλουν τίποτε, να μην ακούν κανέναν. Αυτό τους διευκολύνει στον σκοπό τους. Αν δεν τα κάνουν ανταρτάκια ,πως μετά τα παιδιά θα τα κάνουν όλα κομμάτια; Και βλέπεις, τα καημένα είναι σχεδόν δαιμονισμένα.

Αν στην πνευματική ζωή η ελευθερία δεν αξιοποιήθηκε , θα αξιοποιηθή στην κοσμική ζωή; Τι να την κάνης τέτοια ελευθερία; Είναι καταστροφή. Γιʼ αυτό και το κράτος πάει όπως πάει. Μπορούν οι σημερινοί άνθρωποι να αξιοποιήσουν την ελευθερία που τους δίνεται; Η ελευθερία ,όταν οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν στην πρόοδο ,είναι καταστροφή. Η κοσμική εξέλιξη με την αμαρτωλή αυτή ελευθερία έφερε την πνευματική σκλαβιά. Ελευθερία πνευματική είναι η πνευματική υποταγή στο θέλημα του Θεού. Και βλέπεις, ενώ η υπακοή είναι ελευθερία , ο πειρασμός όμως από κακία την παρουσιάζει σαν σκλαβιά και αντιδρούν τα παιδιά, ιδίως της εποχής μας, που έχουν δηλητηριασθή από το πνεύμα της ανταρσίας.

Είναι, φυσικά, και κουρασμένα από τα διάφορα συστήματα του 20ού αιώνος ,που δυστυχώς συνέχεια παραμορφώνουν την ωραία φύση του Θεού και τα πλάσματά Του και τα γεμίζουν από άγχος και τα απομακρύνουν από την χαρά , τον Θεό.

Εμείς ξέρετε τι τραβήξαμε, όταν απολυθήκαμε από τον στρατό; Αν ήταν τότε τα σημερινά παιδιά, θα τα είχαν κάνει όλα γυαλιά-καρφιά. Ήταν το 1950 που τελείωσε ο ανταρτοπόλεμος. Απολυθήκαμε πολλές κλάσεις μαζί. Άλλος είχε τεσσεράμισι, άλλος τέσσερα, άλλος τριάμισι χρόνια μέσα στον πόλεμο. Και σκεφθήτε, μετά από τόση ταλαιπωρία ,φθάνουμε στην Λάρισα, πάμε στα Κέντρα Διερχομένων και τα βρίσκουμε γεμάτα. Οπότε πάμε στα ξενοδοχεία. Αλλά και εκεί δεν μας δέχονταν. Σου λέει: «Στρατός! Που να μείνη! Θα λερωθούν οι κουβέρτες!»- ενώ θα πληρώναμε. Ήταν Μάρτιος μήνας και έκανε κρύο! Ευτυχώς ένας αξιωματικός μας έσωσε. Ας είναι καλά! Πήγε, έμαθε πότε φεύγουν τα τραίνα, πότε κάνουν μανούβρες κ.λ.π. . συνεννοήθηκε και μας έβαλε μέσα στα τραίνα!

« Την νύχτα, λέει, θα κάνουν μανούβρες αλλά μη φοβηθήτε. την τάδε ώρα το πρωί θα ξεκινήσουν». Και όλη την νύχτα κουνιόνταν. Τελικά ερχόμαστε στην Θεσσαλονίκη. Μερικοί που ήταν από ʽ δω κοντά πήγαν στον τόπο τους. Οι άλλοι πήγαμε στα Κέντρα Διερχομένων ,αλλά ήταν γεμάτα. Πάμε στα ξενοδοχεία. Και εδώ τίποτε! Τους παρακαλώ στο ξενοδοχείο: « Να μου δώσετε μια καρέκλα να καθήσω μέσα και θα σας πληρώσω διπλάσιο από ό, τι θα πλήρωνα για το κρεββάτι!» . « Όχι, δεν γίνεται!» μου λένε . Φοβόνταν μήπως κανείς έβλεπε ότι κρατούσαν στην καρέκλα στρατιώτη και τους κατήγγελε. Και να κάθεσαι έξω, να ακουμπάς όρθιος στον τοίχο, να βγάλης έτσι την νύχτα! Και έβλεπες στρατιώτες να είναι οι καημένοι στο πεζοδρόμιο, έξω από τα ξενοδοχεία, ακουμπισμένοι στους τοίχους! Σε όλα τα πεζοδρόμια υπήρχε στρατός, σαν να έκαναν παρέλαση! Κατάλαβες;

Αν ήταν οι σημερινοί νέοι, θα είχαν κάψει την Λάρισα, όλη την Θεσσαλία και την Μακεδονία! Εδώ, χωρίς να έχουν καμμιά δυσκολία σήμερα, και τι κάνουν! Καταλήψεις, καταστροφές… Και εκείνα, τα καημένα τα παιδιά ούτε καν είχαν λογισμό. Ένιωθαν βέβαια μια πικρία, αλλά χωρίς να έχουν λογισμό να κάνουν τίποτε το κακό. Και να έχουν περάσει ταλαιπωρία μεγάλη έξω στα χιόνια. Να είναι σακατεμένοι από τον πόλεμο- τι θυσία οι καημένοι! – και τελικά το τελευταίο «ευχαριστώ» ήταν να κοιμηθούνε έξω! Και κάνω μια σύγκριση πως ήταν οι νέοι τότε και που βρίσκονται σήμερα … Ούτε πενήντα χρόνια δεν πέρασαν και πως άλλαξε ο κόσμος!

Η σημερινή νεολαία μοιάζει με το μοσχαράκι που είναι δεμένο στο λιβάδι και κλωτσάει. Τραβάει συνέχεια το σχοινί, βγάζει τον πάσσαλο και αρχίζει να τρέχη. Αλλά σκαλώνει κάπου και περικυκλώνεται άσχημα και στο τέλος το κατασπαράζουν τα άγρια θηρία. Το φρένο βοηθάει, όταν είναι μικρό το παιδί. Το βλέπεις, ανεβαίνει πάνω στον τοίχο και υπάρχει φόβος να σκοτωθή. « Μη, μη», φωνάζεις, του δίνεις και κανένα σκαμπίλι. Μετά δεν σκέφτεται ότι θα σκοτωθή. Σκέφτεται μη φάη το σκαμπίλι και προσέχει. Τώρα δεν υπάρχουν ούτε στα σχολεία τιμωρίες ούτε στον στρατό καψώνια. Γι ʽ αυτό οι νέοι παιδεύουν τους γονείς και το έθνος. Στον στρατό παλιάς, όσο πιο σκληροί ήταν οι αρχηγοί στην Εκπαίδευση, τόσο πιο πολλή παλληκαριά έδειχναν οι στρατιώτες στην μάχη.

Ο νέος έχει ανάγκη από έναν πνευματικό οδηγό, τον οποίο να συμβουλεύεται και να ακούη, για να πορεύεται με πνευματική ασφάλεια, χωρίς κινδύνους, φόβους και αδιέξοδα. Κάθε άνθρωπος, όσο μεγαλώνει, όσο περνάει η ηλικία του , αποκτά πείρα και από το εαυτό του και από τους άλλους. Ένας νέος στερείται αυτήν την πείρα. Ένας μεγάλος την πείρα που απέκτησε από τον εαυτό του και από τους άλλους την χρησιμοποιεί, για να βοηθήση τον άπειρο νέο, για να μην κάνη γκάφες. Ο νέος, όταν δεν ακούη, κάνει πειράματα με τον εαυτό του. Ενώ, αν ακούση, κέρδος θα έχη. Είχαν έρθει στο Καλύβι μερικά παιδιά από μια χριστιανική Οργάνωση και φώναζαν με μια αυτοπεποίθηση: «Δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν, θα βρούμε μόνοι μας τον δρόμο μας!» Ποιος ξέρει ; Θα είχαν ζορισθή και είχαν κατά κάποιο τρόπο επαναστατήσει. Όταν ήταν να φύγουν, με ρώτησαν πώς να κατεβούν στον δημόσιο, για να πάρουν τον δρόμο για την Μονή Ιβήρων. «Από πού θα πάμε;» λένε. «Καλά, βρε παιδιά, τους λέω, εσείς είπατε ότι θα τον βρήτε μόνοι σας τον δρόμο. Δεν έχετε ανάγκη από κανέναν. Έτσι δεν είπατε προηγουμένως; Τουλάχιστον αυτόν τον δρόμο και να τον χάσετε ,λίγο θα ταλαιπωρηθήτε, κάποιον θα βρήτε παρακάτω και θα σας πη: «Από εδώ πάει». Τον άλλον τον δρόμο για πάνω, για τον Ουρανό, πως θα τον βρήτε μόνοι σας χωρίς οδηγό;» Ο ένας από αυτούς είπε: «Σαν νάχη δίκαιο ο Γέροντας».

Από το βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #34 στις: Μάρτιος 11, 2009, 05:06:41 πμ »
=======================================================================================
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Ο Λόγος στην Πνύκα


Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα• διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #35 στις: Μάρτιος 12, 2009, 02:55:12 πμ »
=======================================================================================
 
Σε κάποιο περιοδικό είχα διαβάσει ότι κάποιος μηχανολόγος είχε την ικανότητα να πιάνει με την ακοή του τη βλάβη μιας μηχανής. Στο θάλαμο που είχε τις προβληματικές μηχανές έμπαινε μόνος του και άκουγε προσεκτικά τον ήχο τους. Το αφτί του έπιανε κάθε «κλικ», κάθε αλλαγή ήχου ή κραδασμού, και έτσι μπορούσε να προσδιορίσει τα πρώτα σημάδια του προβλήματος της κάθε μηχανής ξεχωριστά.

Έτσι και ο Θεός μας γνωρίζει έναν έναν προσωπικά. Παρακολουθεί τις σκέψεις μας, τα αισθήματα μας, συνεχώς. Ακούει τις κραυγές και τους στεναγμούς της καρδιάς μας. Ξέρει πότε είμαστε «τσακισμένοι» ή έχουμε χάσει το ρυθμό μας και όταν στη δυσκολία μας Τον επικαλεστούμε, ξέρει ακριβώς τι μας χρειάζεται και θα το δώσει. Και αυτό έχει μεγάλη αξία και παρηγοριά να το γνωρίζει ο καθένας μας.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #36 στις: Μάρτιος 13, 2009, 04:14:37 πμ »
=======================================================================================
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ


Μια μέρα η βασίλισσα Σεμίραμις των Αιγυπτίων ζήτησε από τον βασιλιά σύζυγό της μια χάρη. Να βασιλεύσει κι αυτή μια μόνο μέρα, για να χαρεί κι αυτή τη βασιλεία.

Ο βασιλιάς χαμογέλασε, αλλά δεν έδωσε απάντηση. Αυτή όμως πάλι και πάλι παρακαλούσε και ικέτευε το βασιλιά να της επιτρέψει να βασιλεύσει για μια μόνο μέρα.

Με τα πολλά παρακάλια έπεισε στο τέλος το βασιλιά που υποχώρησε και της είπε: Επιτέλους θα σου κάνω τη χάρη να βασιλεύσεις για μια μόνο μέρα και να δούμε τι θα κάνεις.

Αυτή με χαρά έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε :σκλάβα σου όλη μου τη ζωή θα είμαι, του είπε. Ο βασιλιάς έδωσε διαταγή ότι την άλλη μέρα από την ανατολή μέχρι τη δύση θα βασιλεύσει η Σεμίραμις και σ’ αυτή θα υπακούουν.

Την άλλη μέρα το πρωί η Σεμίραμις κάθεται χαρούμενη στο θρόνο με το στέμμα και το δαχτυλίδι-σφραγίδα στο χέρι της. Πρώτη διαταγή της να συλλάβουν το βασιλιά και να τον κλείσουν στη φυλακή.

Δεύτερη διαταγή, να αποκεφαλίσουν το βασιλιά και να φέρουν το κεφάλι του μπροστά της. Το σχέδιό της πέτυχε. Έμεινε πια αυτή μόνη βασίλισσα όχι μια μέρα, αλλά για όλη της τη ζωή.

Ας προσέξουμε λοιπόν κι εμείς αδελφοί μου, γιατί η φοβερή “Σεμίραμις”, η ΑΜΑΡΤΙΑ έρχεται με παρακάλια και μας ζητά να την πράξουμε και να της δώσουμε τόπο στη ζωή μας ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.

Ας προσέξουμε μην την αφήσουμε να πάρει τη σφραγίδα της δικής μας καρδιάς στο χέρι. Αν την αφήσουμε και υποχωρήσουμε για μια φορά, πρώτη διαταγή της θα είναι να μας φυλακίσει στην τυραννία των παθών και στο τέλος να μας φονεύσει πνευματικά. Προσοχή! Μην την αφήσουμε να μας κυριέψει.
Όχι στην πρώτη υποχώρηση!

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #37 στις: Μάρτιος 14, 2009, 04:16:30 πμ »
=======================================================================================

Δοξαστικό της εξόδου του Μεσολογγίου

Γ. Aθανασιάδης-Νόβας



«........................
Στέκει o Σουλιώτης «o καλός
παράμερα και κλαίει.
—Έρμο τουφέκι σκοτεινό,
τι σ' έχω εγώ στο χέρι;
οπού συ μούγινες βαρύ
κι ο Αγαρηνός το ξέρει;»

Μολονότι τα τουφέκια, είχαν γίνει τόσο βαριά στα εξαντλημένα χέρια των πεινασμένων πολεμιστών, οι ψυχές τους έμεναν ολόρθες, ακμαίες, ανυπόταχτες.

Στην πρόταση του Ιμπραήμ Πασά να του παραδώσουν το Μεσολλόγγι και τα όπλα τους, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι απάντησαν με τούτη την περήφανη γραφή, που θυμίζει την απάντηση του Παλαιολόγου στον Μωάμεθ και που εκφράζει την προαιώνια, αναλλοίωτη και ακαταδάμαστη ψυχή του Ἑλληνικού Γένους.

Ἔγραφαν οι Μεσολογγίτες:
«Δεν ελπίζαμε ποτέ να σας απεράση μια τέτοια φαντασία οπού οκτώ χιλιάδες άρματα αιματωμένα να τα ζητήσετε να σας τα δώσωμε με τα χέρια μας, τα οποία άρματα συμφωνούν με την ζωήν. Ὅθεν, καθώς βλέπομεν τον σκοπόν σας και την απόφασιν οπού έχομεν ημείς, θα γίνη ό,τι αποφάσισεν ο Θεός, το οποίον δεν το ηξεύρετε ούτε η Υψηλότης σας ούτε ημείς και ας γίνη το θέλημα, του Θεοΰ».

Και αληθινά μόνον ο Θεὸς θα μπορούσε να εμπνεύση τόσον άκαμπτη καρτεροψυχία, τόσον πρόφρονη εθελοθυσία!

Η ολόχρονη σθεναρή άμυνα της ηρωϊκής Φρουράς έφτασε στο απόγειό της τη νύχτα της 11 Απριλίου 1826 με την κοσμοβόητη Έξοδο.

Την διαδραμάτιση της επικής τραγωδίας του Μεσολογγίου ετοποθέτησεν αντιφατικά η Φύση σ' ένα χαρούμενο και γελαστό πλαίσιο, που συνθέτανε ολόγυρά της η Άνοιξη, ο Απρίλης, η αναγάλια της αναγεννώμενης ζωής. Τα δέντρα πρασινοφυλλιάζουν, τ' αγριολούλουδα αναθάλλουν στο χλοερό έδαφος, τα χελιδόνια ξαναγυρίζουν ζευγαρωμένα, τερετίζοντας φαιδρά, στις φωλιές τους... «Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη», συνοψίζει λυρικά ο εθνικός ποιητής. Και οι λεοντόθυμοι Μεσολογγίτες έστεναν χορό με το θάνατο. «Ὅποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει». Σήμερα αποφάσισαν να πεθάνουν οι Μεσολογγίτες. Και, ναι, θα πεθάνουν πρόθυμα χίλιες φορές ο καθένας για την Ελευθερία της Πατρίδας! Αν όποιος πεθαίνει εθελούσια χίλιες φορές για το Ιδανικό του δεν μένει αθάνατος, ποιός άλλος μπορεί να μείνη;

Εάν, όπως έχει λεχθή, η Ιστορία είναι τα βήματα του Θεού επάνω στη Γη, τα πιο πυκνά, τα πιο βαθυχάραχτα, τα πιο ανεξίτηλα ίχνη από τα πέλματά του έχουν σημαδευτή στα ιερά εδάφη της Πατρίδας μας.

Θεοβάδιστος είναι ο επίγειος χώρος μας. Αυλακωμένη είναι η προσφιλής Γη των Πατέρων από μεγάλα, προαιώνια βήματα του Θεού. Οι αυλακιές τους την καλύπτουν σαν ουρανόπλεχτο προστατευτικό δίχτυ. Υπεράνω τους οραματίζεται κανείς τα προστατευτικά χέρια της θείας Πρόνοιας. Τρέχει στο βάθος τους όμως, τρέχει αείροο αγνό ελληνικό αίμα ανδρείας και θυσίας.

Υπόκρουσή τους έχουν τα θεϊκά βήματα, όπως αντιλαλούν στην αιωνιότητα, έχουν πότε θούρια θριάμβων, πότε θρήνους ολέθρων. Με ασταμάτητο συνεκτικό μοτίβο συναρπαστικών ύμνων αιώνιας Αλήθειας και απόλυτης Ομορφιάς.

Αν οι σάλπιγγες του Άρη έχουν τις διακοπές τους, τα διαλείμματά τους, οι λύρες του Απόλλωνα δεν σταματούν ποτέ να μέλπουν το δημιουργικό τους πολιτιστικό άσμα. Το προαιώνιο αυτό ελληνικό άσμα, που έτερψε και τέρπει την ανθρωπότητα όλη, διδάσκοντάς της την ουσία της Ζωής, τη χαρά της Ζωής, την αξία της Ελευθερίας, την αθανασία του πνεύματος, την Ανθρώπινη, μ' ένα λόγο, Αρετή, που αποτελεί την ύψιστη επίτευξη και την ύπατη τελείωση της ύπαρξης των λογικών όντων...

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #38 στις: Μάρτιος 15, 2009, 02:38:37 πμ »
=======================================================================================

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι μάρκα αυτοκίνητο οδηγούμε. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους μεταφέραμε με το αυτοκίνητό μας, όταν δεν είχαν μέσο συγκοινωνίας να μετακινηθούν.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους φιλοξενήσαμε σ’ αυτό.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για τις επώνυμες τουαλέτες και τα ακριβά ρούχα που έχουμε στις ντουλάπες μας. Θα μας ρωτήσει πόσους φτωχούς ντύσαμε.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσο μεγάλο μισθό παίρνουμε. Θα μας ρωτήσει εάν συμβιβάσαμε τον χαρακτήρα μας για να τον αποκτήσουμε.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τον τίτλο ή τα αξιώματα της εργασίας μας. Θα μας ρωτήσει εάν εκτελέσαμε την εργασία μας με ήθος και με προσοχή.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσους φίλους έχουμε. Θα μας ρωτήσει με πόσους ανθρώπους είμαστε φίλοι.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε ποια γειτονιά μένουμε. Θα μας ρωτήσει πώς φερθήκαμε στους γειτόνους μας.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για το χρώμα του δέρματός μας. Θα μας ρωτήσει για το περιεχόμενο της καρδιάς μας.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε πόσα μέρη του κόσμου ταξιδεύσαμε και διασκεδάσαμε. Θα μας ρωτήσει εάν επισκεφτήκαμε φτωχικές συνοικίες και αν προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει αν είμαστε επώνυμοι και ισχυροί. Θα μας ρωτήσει αν είμαστε ταπεινοί και εάν συγχωρούμε τον πλησίον.


=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #39 στις: Μάρτιος 16, 2009, 03:02:38 πμ »
=======================================================================================
Η αντιμετώπιση των θλίψεων

Οι θλίψεις είναι ένα φαινόμενο μεταπτωτικό. ΄Ολη η ανθρώπινη φύση υπόκειται πλέον στο γεγονός της θλίψεως. Είτε είσαι Χριστιανός είτε όχι, είτε είσαι άγιος είτε αμαρτωλός, είτε Μουσουλμάνος ή οποιοσδήποτε, δεν είναι δυνατόν να ζεις τη ζωή σου δίχως θλίψεις. Δηλαδή δεν είναι οι θλίψεις προτέρημα των Χριστιανών. Είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσεως. Είναι φαινόμενο της ζωής μας. Τώρα εκείνο που συμβαίνει με τους Χριστιανούς είναι το εξής, ότι ένας χριστιανός μπορεί να αξιοποιήσει τις θλίψεις κατά πνευματικό τρόπο. Εμβαπτίζοντας το γεγονός των θλίψεων μέσα στην πορεία του αγώνος του, με τη Χάρη του Θεού διά της προσευχής και της ευχαριστίας προς το Θεό οι θλίψεις του χριστιανού μεταβάλλονται σε πνευματική ωφέλεια. Αλλά θλίψεις έχουν όλοι.

Μετά, οι θλίψεις σε οποιονδήποτε άνθρωπο είναι ωφέλιμες, γιατί ωφελούν κάθε ένα. Του δίνουν μια καλλιέργεια. Διαφορετικός είναι ο άνθρωπος που καλλιεργήθηκε μέσω των θλίψεων. Οι πάντες, δηλαδή, υπόκεινται στο γεγονός των θλίψεων, η σημασία του πιστού Χριστιανού ή του απίστου είναι ότι δεν αντιμετωπίζουν όλοι τις δυσκολίες κατά τον ίδιον τρόπον. ΄Ολοι αποθνήσκουμε. Το γεγονός του θανάτου είναι καθολικό σ΄ όλους τους ανθρώπους. Ο Χριστιανός αντιμετωπίζει το γεγονός του θανάτου κατά τρόπον χριστιανικό, πιστεύοντας στην Ανάσταση των νεκρών και έχοντας ελπίδα ότι οι κεκοιμημένοι είναι μαζί με τον Χριστό.

Ο άπιστος πιστεύει ότι απέθανε και ότι δεν υπάρχει, πηγαίνει τον καίει, τον κάμνει στάκτη, τον πετάει μέσα στο ποτάμι και τελείωσε η υπόθεση. ΄Αλλον τον πιάνει η απελπισία και αυτοκτονά να πάει να βρει τον πεθαμένο. Δηλαδή, ο καθένας αντιμετωπίζει ένα γεγονός κατά τον δικό του τρόπο. Ο τρόπος είναι που διαφέρει από θρησκεία σε θρησκεία. Το γεγονός του θανάτου είναι το ίδιο.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #40 στις: Μάρτιος 17, 2009, 04:04:48 πμ »
=======================================================================================
ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Έλεγε ο γέρων Παίσιος.
Η γυναίκα όταν είναι έγκυος πρέπει να είναι ήρεμη, να διαβάζει το Ευαγγέλιο, να προσεύχεται, να λέει την ευχή.
Έτσι αγιάζεται και το παιδί. Από τώρα αρχίζει η ανατροφή του παιδιού.
Να προσέχεις να μην στεναχωρείς την έγκυο για κανένα λόγο.

Ο Διάβολος προσπαθεί να τα καταστρέψει όλα για να μη βρει η νέα γένια καλή «μαγιά» για να «ζυμωθεί».
Πρέπει να απλοποιήσουμε την ζωή μας. Η πολυτέλεια κουράζει. Είναι μερικοί που συνεχεία θέλουν να αλλάζουν έπιπλα κλπ. Τρέχουν μετά να βγάλουν περισσότερα χρήματα και έτσι γεμίζουν άγχος.

Είπε πάλι. Καλό είναι η οικογένεια να έχει τον ίδιο πνευματικό. Ο άντρας, η γυναίκα, τα παιδία, αυτό βοηθά πολύ.

Ένας πιστός τον ρώτησε. Γέροντα, σήμερα πήραν βαθμούς τα παιδία και είναι στεναχωρημένα.
Κοίτα να δεις, σήμερα οι μεγάλοι θέλουν να παίρνουν πολλά λεφτά με λίγη δουλειά, και οι μικροί να παίρνουν μεγάλους βαθμούς, χωρίς διάβασμα.
Και αν είναι δυνατόν να μην φεύγουν από την καφετέρια ή την ξυλοτέξ – πως το λένε – να παίρνουν ένα τηλέφωνο να ρωτούν τι βαθμούς τους έβαλαν.

Είπε πάλι. Ακόμη και μέσα στο γάμο πρέπει να συγκρατεί κανείς τον εαυτό του από την ηδονή. Να βάζεις φρένο στην φιληδονία του!

Ρώτησε κάποιος τον γέροντα Παϊσιο.
Γέροντα σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά γιατί σκέφτονται σε τι είδος κόσμο θα φέρουν το παιδί τους.
Μόλυνση από τα χημικά, από τα πυρηνικά, ζωή γεμάτη άγχος, άγρια κοινωνία, πόλεμοι, πεινά, σκοτωμοί, βιασμοί, αρπαγές, απαγωγές………
Αν είμαστε κιόλας στον καιρό του Αντίχριστου σκέφτομαι και εγώ μήπως δεν αξίζει κανείς να παντρεύεται και να κάνει παιδία.
Όχι, Θανάση δεν είναι έτσι!........
Οι χριστιανοί στο καιρό των διωγμών δεν παντρεύονταν;
Και παντρεύονταν και παιδιά έκαναν!!
Είχαν την ελπίδα τους στηριγμένη στο Χριστό…..όχι στους ανθρώπους.
Είναι ολιγοπιστία αυτός ο λογισμός. Ο Θεός σε μια στιγμή μπορεί να τα διορθώσει όλα. Να σβήσει όλα τα στραβά. Κάνουν οι άνθρωποι σχέδια….έχει και Θεός τα δικά Του.
Να ήξερες πόσες φορές τύλιξε ο διάβολος τη γη με την ουρά του για να την καταστρέψει….
Δεν τον άφησε ο Θεός….του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνει ο διάβολος, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Μην ανησυχείς!

Κάποια φορά ο π. Παϊσιος μου διηγήθηκε πως του παρουσιάστηκε η Παναγία μας, μέρα μεσημέρι, και τον βοήθησε σε μια ανάγκη που είχε. Συνομίλησαν μαζί για λίγα λεπτά.
Πως αισθανθήκατε γέροντα; Ρώτησα.
Μεγάλη χαρά….όμως αισθανόμουν και ντροπή…..δυσκολεύομαι…Μητέρα του Θεού είναι….με τον άγιο Ιωακείμ και την αγία Άννα κινούμε πιο άνετα!

Ρώτησε κάποιος. Γέροντα είναι μερικά ζευγάρια που ενώ θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Για να βολεύεται και κανένα ορφανό…τους έδωσε και ο Θεός ένα δικό τους μετά!

Είπε πάλι. Όταν γυρίζει κανείς από την δουλειά του και είναι νευριασμένος ή αγχωμένος καλύτερα είναι να πάει μια βόλτα στο πάρκο για είκοσι λεπτά και να γυρίσει στο σπίτι του ήρεμος και με χαμόγελο, και ας πάει καθυστερημένος.

Είπε πάλι. Σήμερα τον ζαλίζουν τον άνθρωπο. Τα χτυπάνε τα καημένα τα παιδιά από δω και από κει με διάφορες θεωρίες, τα πιάνει μετά φόβος, άγχος και ξεσπάνε στα ναρκωτικά και την διασκέδαση. Αλλά αυτή η κοσμική διασκέδαση προσθέτει άγχος.
Βλέπεται από αυτή την ζωή κανείς γεύεται σε κάποιο βαθμό την κόλαση ή τον παράδεισο αν ζει σύμφωνα με το θέλημα του θεού με την Εκκλησία.

Χάρισε γέροντας ένα βιβλίο στα μεγάλα παιδιά της Γ` Λυκείου, που έλεγε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Oι γονείς να προσέχουν στο σπίτι τι βιβλία, έχουν γιατί μπορεί να πέσουν στα χέρια των παιδιών και να πάθουν ζημιά. Στο σπίτι να έχεις μόνο χριστιανικά βιβλία.

Είπε πάλι. Όταν το παιδί από μικρό γεμίσει με Χριστό πηγαίνει στην εκκλησία με τους γονείς, κοινωνεί, ψάλλει, προσεύχεται, αργότερα όταν μεγαλώσει και φύγει μακριά από τους γονείς και βρεθεί ακόμη και σε άσχημο περιβάλλον δεν έχει ανάγκη. Είναι σαν το ξύλο που όταν έχει ποτιστεί καλά με λινέλαιο μετα δεν έχει ανάγκη από την βροχή, επειδή είναι ποτισμένο με το λαδί, δεν δέχεται τα νερά, τα πετάει έξω.

Έλεγε πάλι. Στα παιδία πρέπει να προσέχουμε πολύ τι τους λέμε. Γιατί έχουν μια απλότητα και τα πιστεύουν. Είναι και πολλά που έχουν μεγάλο φιλότιμο και παίρνουν τα λόγια των γονιών τους κατά γράμμα.

Ρώτησαν τον γέροντα.
Σε αυτά τα παιδία που έχουν μπλέξει με την γιόγκα και με την μαγεία, πρέπει να τους το λέει κανείς ξεκάθαρα, από την αρχή ότι είναι διαβολικά αυτά η να τους το λέει σιγά - σιγά΄;
Και ο γέρων απάντησε.
Να τους το λέει κανείς, αλλά με καλοσύνη.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #41 στις: Μάρτιος 18, 2009, 04:32:22 πμ »
=======================================================================================
Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωποι


- Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

- Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας. Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι. Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι. Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν. Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες.

- Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;

- Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι΄ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή. Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι• δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη• λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα. Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #42 στις: Μάρτιος 19, 2009, 05:14:45 πμ »
=======================================================================================

10)   Eπιστολή

Σας έστειλα μίαν επιστολήν, όπου έγραφα ολίγα περί παραδείσου, πιστεύω πως θα χαρήκατε. Αχ, και που να βλέπατε ολίγον από τον παράδεισον! Και να ακούγατε και κάτι από ό,τι ψάλλουν οι γλυκείς άγγελοι, που λάμπουν από φως ουράνιον και ευωδιάζουν παραδεισένια! Αχ, τι ομορφιά και τι κάλλος! Δυστυχώς ημείς έχομεν μεσάνυκτα από όλα αυτά. Εκεί λάμπουν όλα από ευτυχίαν χωρίς μέτρον. Και ο θρόνος του Χριστού τι σου λέγει! Κάθεται ο Δεσπότης Χριστός επί θρόνου και από το φως Του δεν ημπορεί κανείς να διακρίνη το ιερόν και γλυκύτατον πρόσωπόν Του. Α! τι γλύκα και τι ομορφιά! Τι ωραιότερον τούτου! Αυτός είναι πραγματικός παράδεισος, η θεωρία του προσώπου του Ιησού μας! Δόξα, Κύριε, τω Σταυρώ σου και τη Αναστάσει σου.
Ω, βάθος σοφίας Θεού! Ω μυστήρια της τρισηλίου Θεότητος! Μακάριος όστις ταπεινώση τον εαυτόν του ως το παιδίον υπακούων εν ακακία ψυχής εις όλα τα προστασσόμενα δι’ αγάπην Θεού! Και αλλοίμονον εις εκείνον ο οποίος θα κρατήση τον εγωϊσμόν του, ως εγώ, οποίων θείων δωρεών θα στερήση τον εαυτόν του!
Τρέξατε, παιδιά μου, με ταπείνωσιν, να φθάσετε τον δι’ ημάς ταπεινώσαντα εαυτόν Κύριον, γλυκύτατον, φιλούμενον και εράσμιον Χριστόν μας, το φως της πτωχής μας ψυχής. Βλέπετε τι ομορφιά μας περιμένει! Να βλέπατε τι ωραία που είναι! Τα πάντα θα παραβλέπατε, σκουπίδια θα εγίνεσθε, μόνον να μη στερηθήτε όσα μας έχει ετοιμάσει η γλυκειά αγάπη του Ιησού μας! Τέτοια μας έλεγε ο Γέροντάς μου και σας τα μεταφέρω, δια να γλυκανθήτε, τελειώνω, συγχωρήσατέ με!

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #43 στις: Μάρτιος 20, 2009, 04:26:48 πμ »
=======================================================================================
Η άμεση επικοινωνία μεταξύ στρατευομένης και θριαμβεύουσας Εκκλησίας αποτελεί σύνηθες και φυσιολογικό φαινόμενο για το συνειδητοποιημένο πιστό, ο οποίος είθισται να επικαλείται τους Αγίους ως πρεσβευτές επίλυσης των προβλημάτων προς το Θεό.

Αυτό λοιπόν έπραξε μια οικογένεια από την Κύπρο, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκκλήσεις που έκανε πριν από δύο χρόνια για την εξεύρεση δότη προκειμένου να βρεθεί μόσχευμα για εγχείρηση στο μικρό παιδί τους, τον Ανδρέα που έπασχε από λευκαιμία. Μόσχευμα βρέθηκε και οι γονείς ετοιμάσθηκαν για να ταξιδεύσουν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η λεπτή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μυελού.

Όλοι θυμόμαστε τότε την αγωνία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου από τη Λεμεσό και τις καθημερινές εκκλήσεις τους στον Χριστό μας για να σώσει το παιδί τους. Πριν λοιπόν ξεκινήσουν για την εγχείρηση οι γονείς άκουσαν για τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας και πήραν την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσουν στο ομώνυμο μοναστήρι στην Άνδρο και να ζητήσουν την ευλογία Της. Στο τηλέφωνο ο ηγούμενος της Μονής αρχιμανδρίτης Κυπριανός υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί στην Αγία και ευχήθηκε στους γονείς να έχει το παιδί την Αγία Μαρίνα στο χειρουργείο για βοήθεια. Πράγματι με την ευχή του ηγουμένου Κυπριανού στις αποσκευές τους και με ακράδαντη την πίστη για τη βοήθεια της Αγίας Μαρίνας οι δύο γονείς και ο μικρός Ανδρέας μετέβησαν στις ΗΠΑ.

Μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας ο μικρός Ανδρέας εισήλθε για την πραγματικά πολύ σοβαρή και λεπτή εγχείρηση.
Λίγη ώρα πριν το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα μία γυναίκα. Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Ανδρέα. Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρουργό έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στο χειρουργό να σκεφθεί πως δεν είναι ιατρός. Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις. Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρουργού. Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του.

Έτσι και έγινε. Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση. Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου.

Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση. «Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε. Και πρόσθεσε: «Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;»
Οι γονείς έκπληκτοι του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρουργός όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Ανδρέα, παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα. Ως εκ τούτου κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν. Μάταια όμως έψαχναν να τη βρούν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί. Σκέφθηκαν πως θα έφυγε και πήγαν μετά την προτροπή του χειρουργού στη γραμματεία να ζητήσουν τα στοιχεία της προκειμένου να την ευχαριστήσουν. Πίστευαν πως ίσως κάποια γιατρός από την Ελλάδα ή την Κύπρο ευαισθητοποιήθηκε και ταξίδευσε στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην λεπτή χειρουργική επέμβαση.

Με έκπληξη διαπίστωσαν πως η άγνωστη γυναίκα ιατρός είχε υπογράψει με το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο (Marina from Andros). Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Στέκονταν επί αρκετή ώρα αμήχανοι μπροστά στο θαύμα της Αγίας Μαρίνας. Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης και χαράς πλημμύρισαν τα μάτια τους. Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας και ηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής. «Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο.

Την απερίγραπτη χαρά τους για την επιτυχή έκβαση της εγχείρησης και την επαναφορά της υγείας του μικρού Ανδρέα τη μετέφεραν στα ΜΜΕ μιλώντας για το αληθινό θαύμα.
Από τότε έβαλαν ως τάμα να βρίσκονται πάντοτε οικογενειακώς στην Άνδρο την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μαρίνας. Έτσι και πράττουν ενώ όπως ανέφερε μοναχός της Μονής με τον οποίο συνομιλήσαμε δύο φορές ίσως και παραπάνω τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από τότε η οικογένεια Βασιλείου μεταβαίνει από τη Λεμεσό κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο για να ευχαριστήσει την Αγία Μαρίνα, που έσωσε τον μικρό Ανδρέα.

Είναι αλήθεια ότι ουδέποτε απουσίασαν τα θαύματα των Αγίων από τη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και είθε ο Πανάγαθος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να μας ενισχύει την πίστη μας με τα θαύματα των Αγίων μας.

http://www.youtube.com/v/a3j5pao_GEo

http://www.youtube.com/v/6EI71Uk28rI

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΩΝΗ»
ΜΟΝΤΡΕΑΛ ΚΑΝΑΔΑ 3805 BOUL. DE SOUVENIR, CHOMEDEY, LAVAL, Q.C. CANADA H7V 1Y2
TEL : (450) 681-0446 FAX : (450)681-0446

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »

*

Αποσυνδεδεμένος silver-

  • ****
  • 61
  • +0/-0
    • Προφίλ
Re: Πνευματικό χαλάρωμα.
« Απάντηση #44 στις: Μάρτιος 21, 2009, 06:18:40 πμ »
=======================================================================================
Πού έφθασε ο κόσμος!

 
«...Παλιά, καρναβάλια γίνονταν οι άνθρωποι μια φορά τον χρόνο, μόνον τις απόκριες. Τώρα οι περισσότεροι συνέχεια καρναβάλια είναι. Δηλαδή, παλιά έβλεπε κανείς καρναβάλια μια εβδομάδα, μόνον τις απόκριες. Τώρα βλέπει κάθε μέρα... Καθένας ντύνεται όπως του λέει ο λογισμός! έχουν γίνει τελείως παράξενοι. Παλάβωσαν! Λίγοι είναι οι συμμαζεμένοι άνθρωποι, οι σεμνοί, είτε άνδρες είτε γυναίκες είτε παιδιά. Ιδίως οι γυναίκες είναι τελείως χάλια. Σήμερα που κατέβαινα στην πόλη είδα κάποια με μια κορδέλα τόοοσο φαρδιά, σαν επίδεσμο, κάτι μπότες μέχρι επάνω και ένα κοντό φόρεμα. Μου είπαν: « Είναι της μόδας»! Άλλες περπατούν με κάτι τόοσο λεπτά τακούνια! Λίγο να στραβοπατήσουν, στον ορθοπεδικό θά πάνε... Τα δε μαλλιά, μην τα ρωτάς! Μια άλλη – ο Θεός να με συγχωρέση – τι άνθρωπος ήταν; ένα πρόσωπο άγριο, με το τσιγάρο στο στόμα, φου, φου, τα μάτια κόκκινα!... Τώρα λένε ότι έχουν σαν αρχή να μην καπνίζουν στο σπίτι, όταν έχουν μικρά παιδιά. Τα παιδιά εν τω μεταξύ, τα καημένα, έχουν γεννηθεί... καπνιστές ρέγγες! Και από τους καφέδες οι άνθρωποι παθαίνουν· κάνουν κάτι γκριμάτσες... έχει φύγει η Χάρις του Θεου. Τελεία εγκατάλειψη!

Θυμάμαι όταν ήμουν στο Σινά, ήταν και εκεί... μην τα συζητάς! Πόσο πονούσα όταν έβλεπα τις τουρίστριες που έρχονταν στο Μοναστήρι! Τι χάλια ήταν! Σαν να έβλεπα ωραίες εικόνες βυζαντινές, πεταγμένες στα σκουπίδια, μόνο που αυτές είχαν πεταχθεί μόνες τους. (...)

Που έφθασε ο κόσμος!... Μου έστειλαν μια φωτογραφία μιας νύφης, για να κάνω προσευχή να πάη καλά ο γάμος της. Φορούσε ένα νυφικό τελείως χάλια. Τέτοιο ντύσιμο είναι ασέβεια στο Μυστήριο, στον ιερό χώρο της Εκκλησίας. Πνευματικοί άνθρωποι καί δέν σκέφτονται! Τι να κάνουν οι άλλοι; Γιʼ αυτό λέω, αν και τα Μοναστήρια δεν κρατήσουν, δεν υπάρχει φρένο πουθενά· είναι ξέφρενοι οι άνθρωποι σήμερα.

(...) Τήν παλιά εποχή στά πεντακόσια μέτρα μπορούσες νά διακρίνεις αν είναι άνδρας η γυναίκα. Τώρα ούτε από κοντά δέν μπορείς μερικές φορές νά ξεχωρίσεις τί είναι· δέν καταλαβαίνεις· γυναίκα είναι; άνδρας είναι; Γιʼ αυτό αναφέρει η προφητεία ότι θά έρθη εποχή που δεν θα διακρίνονται οι άνθρωποι αν είναι άνδρας ή γυναίκα."


π.ΠΑΙΣΙΟΣ

=======================================================================================
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 01, 1970, 02:00:00 πμ από Guest »